ln 
Maar nu heeft Woronin vrij stellig aangetoond, dat zulks 
wel degelijk het geval is. Hij komt door zijne onderzoekin- 
gen tot de volgende resultaten : 
De beide soorten van Monilia laten zich kunstmatig 
op alle soorten van ooft enten; maar in de vrije natuur 
komt M. einerea bijkans uitsluitend op steenvruchten (morel 
en andere kersen, pruim, abrikoos, perzik) voor; M. fruc- 
tigena bijkans uitsluitend op pitvruchten (appel, peer, kwee) 
Terwijl men met de eonidiën van M. fructigena de appelen 
op elken leeftijd hem infecteeren,kan men heel jonge appelen 
niet met de conidiën van M. cinerea 
besmetten : om dat te kunnen doen 
moeten de appelen minstens 3 c. M. 
in doorsnee groot zijn. M. fructi- 
gena doorwoekert veel sneller den 
geheelen appel, en vormt spoedig 
aan de oppervlakte veel conidiën- 
dragende zwamhoopjes, in concen- 
. /. Ki pp . VV 4d 
trische ringen; M. cinerea doet den Fig. 10. — Ariel. Op den 
kant, die met Monilia fructi- 
gena geïnfecteerd is, is de ap- 
pel bruin en bezet met in con- 
centrische kringen geplaatste, 
bolvormige, gele zwamhoopjes: 
op den kant, die met M. cine- 
rea geïnfecteerd is,is de appel 
zwart en vertoont hij geene 
zwamhoopjes. 
aangetasten appel spoedig donker- 
der worden, glimmend zwart, en 
conidiën dragende zwamhoopjes 
komen gewoonlijk niet te voor- 
schijn. Fig. 10 stelt een’ appel voor, 
die aan den eenen kant met M. fructigena, aan den anderen 
kant met M. cinerea geïnfeeteerd werd. Wat men het 
« zwart rot » der appelen noemt (blz. 136) wordt dus zeker 
gewoonlijk door M. cinerea in ’t aanziju geroepen. 
Wanneer bloeiende kersetakken met conidiën van M.ci- 
nerea worden besmet, dan komen deze op den stempel der 
bloemen tot kieming ;en de zwam doodt niet alleen de bloem, 
maar dringt door den bloemsteel heen tot in den twijg, dien 
zij ook in korten tijd doodt. Wanneer men echter deze 
