schors door middel van eene T-snede, zooals die bij het ocu- 
leeren gebruikt wordt, los. In de wonde van elken twijg 
werd een zoo fijn mogelijk uiteetrokken glasbuisje gezet, 
dat met eene flesch in verbinding stond, die ongeveer 
100 gram vloeistof bevatte. In de eene flesch bevond zich 
water, waarin een stuk twijg, dat vrij van gom was, maar 
waarop kersenkanker zat, meerdere dagen gelegen had; het 
andere fleschje bevatte eene 5 ‘/,, oxaalzuuroplossing. Twee 
dagen na ’t inbrengen der buisjes in de wonde, begon aan het 
onder de inwerking van oxaalzuur staande takje een dicht 
beneden de wonde staand twijgje te verwelken; en twee 
dagen later volgde een uittreden van gom uit de verwonde 
plaats. Ongeveer 3 weken later ontstond eene uittreding 
van gom 15 em. boven de entingsplaats. De twijg met het 
andere glasbuisje bleef zonder gomvorming. Eene latere 
herhaling van de proef, waarbij een maand lang (April) de 
oxaalzuuroplossing gedurig vernieuwd werd, had eene rijke 
uittreding van gom uit den hoofdstam ten gevolge. 
Dergelijke invloeden als bij gomming neem ik aan bij 
het ontstaan van kanker als gevolg van vorst, waarbij de 
primaire door vorst ontstane verwonding door verschillende 
omstandigheden als, b. v. parasieten, langen tijd wordt open 
gehouden, waardoor aan den boom de tijd wordt gelaten 
om de voor kanker karakteristieke, concentrisch geringde 
wondranden van woekerweefsel te vormen. 
Hadden wij bij de bovengenoemde voorbeelden van 
zwammen te doen met dezulke, welke om een plantendeel 
aan te tasten, eene wondvlakte noodig hebben, het is even 
gemakkelijk, bij absolute parasieten aan te toonen, dat de 
voedsterplant op de intensiteit der ziekteverschijnselen van 
grooten invloed is, natuurlijk wanneer de uitwendige invloe- 
den overigens de zelfden zijn. Dit blijkt wel het allerbest 
uit het feit, dat bij eene zelfde kultuurwijze en bij dezelfde 
