— 160 — 
dertusschen was deze aanval der ziekte al van den bouw 
der bladeren der verschillende Ribessoorten zóó verschil- 
lend wat betreft den vorm en grootte der bladvlekken, wat 
betreft de grootte der sporenhoopjes en de ontwikkeling der 
teleutosporenzuiltjes, dat iemand, die met aard en voort- 
planting dezer zwam onbekend was, meenen zou, verschil- 
lende zwamsoorten vóôr zich te hebben. Het weelderigst 
groeide deze roestzwam op Ribes nigrum, R. bracteatum 
en À. rubrum, waarbij ten slotte de geheele onderkant der 
bladeren met in elkaar loopende sporenhoopjes bedekt was 
en de teleutosporenzuiltjes dikwijls tot 1,5 m.m. lang 
waren. De bladsubstantie der eenoemde bessoorten is 
week en sterk ontwikkeld, terwijl bij Ze. americanum het 
blad dun is en de zwam daarop slechts in meestal verstrooid 
slaande, dikwijls zeer kleine, ronde hoopjes optrad, terwijl 
de teleutosporenzuiltjes slechts 0,5-1,0 m.m. lang waren. 
Zoo bleek dus dat hier de aantasting der bladeren bij de 
ongeveer 25 soorten en variëteiten zich naar de dikte en 
zachtheid der bladeren regelde. 
Ook elders heeft de zelfde auteur aangetoond, dat de 
ontwikkeling niet alleen van de zwam zelve, maar ook die 
van de door haar veroorzaakte bladvlekken, alleen van de 
chemischeen physische geaardheid van het substraat afhangt. 
Geheel daarmede overeenstemmend luidt een bericht 
van den « Sonderausschuss für Pflanzenschutz », volgens het 
welk in dezelfde planting Zè. nigrum en BR. aureum sterk 
door Cronartiumroest waren bezocht, terwijl daarentegen 
Pe. rubrum (onze aalbes), wat de witte varieteit betreft, 
weinig en wat de roode aangaat, in ’t geheel niet door de 
zwam bleken te worden aangetast. Den invloed van het 
enten nam Ktebahn waar bij roest der kruis- en aalbessen; 
hij vond dat veredelde planten gemakkelijker door de zwam 
worden aangetast dan wortelechte. 
