— 162 — 
aan de ziekte worden beschouwd, zijn dit slechts zoolang, 
als zij in een’ voor hen passenden lichten bodem verbouwd 
worden; kweekt men ze in zwaren bodem, dan blijken ze 
zeer vatbaar voor ziekte. 
Men kent ook de mededeeling van Prillieux dat de 
valsche meeldauw van den wijnstok (Peronospora viticola) 
bij intrede van droog weer ophoudt zich uit te breiden. 
Deze onderzoeker bevond, dat terwijl de zwam zich in het 
voorjaar sterk vertoond had, de uitbreiding der ziekte 
plotseling ophield, toen droogte was ingetreden. Dit 
hangt niet slechts daarmede samen, dat bij gebrek aan 
vochtigheid geen zwamsporen meer naar buiten treden, en 
dat ook het protoplasma in het zoösporangium zich zelfs in 
‘t geheel niet meer in zoösporen verdeelt; maar éók daarmee 
dat bij warmte en droogte het hout van den wijnstok snel rijp 
wordt; want alleen wanneer dit nog zacht en niet verhout 
is, wordt het door den parasiet aangetast. Ook wordt mee- 
gedeeld, dat de door de werking van de zwam optredende 
zoo genoemde leerdruiven (« Lederbeeren ») slechts in laag 
gelegen streken voorkomen, terwijl hooge lagen verschoond 
blijven. 
De valsche meeldauw der slaplanten (« le mennier » der 
Franschen), die volgens Cornu zoo gevaarlijk voor de 
Parijsche marktkweekers begon te worden, dat deze eenen 
prijs van 10.000 francs voor een afdoend bestrijdingsmiddel 
uitloofden, grijpt slechts de jonge, in bakken gekweekte, 
zachtbladerige planten aan. Harde tuinsoorten, buiten 
gekweekt, hebben van deze ziekte niet te vreezen. 
Bij Peronospora Schleideniana heeft men bemerkt, dat 
de jonge, uit zaad gekweekte uienplanten veel sterker 
worden aangetast dan de plantjes, die zich uit pootuien 
ontwikkelden. 
Eene der meest gevreesde zwammen uit de familie der 
