ten 
een orgaan opgroeit, des te gemakkelijker het te infecteeren 
is ». Zeer interessant is het feit, dat in boomkweekerijen, 
waarin de verschillendste soorten op rijen naast elkaar 
geplaatst zijn, meestal slechts enkele soorten ziek worden 
en de daartusschen staande rijen van andere soorten gezond 
blijven. Het meest overtuigend zijn echter de dikwijls, ook 
door schrijver, opgemerkte feiten, dat bij oudere boomen, bij 
welke op de verschillende takken verschillende soorten geënt 
zijn, enkele hiervan sterk door de zwam werden aangetast, 
terwijl andere, die met hunne takken tusschen de takken 
der zieke soorten doorgroeiden, geheel zwamvrij bleven. 
Tot de ergste ooftbeschadigers behoort de Monilia, die 
in natte jaren sterk optreedt, zoo op pit-als op steen vruchten; 
ze doet de vruchten echter niet in rotting overgaan, maar 
doet ze inéênschrompelen, mummificeeren. Eenen bijzon- 
deren ziektevorm heb ik als «’{ Zwartrot der appels » 
beschreven, welke ziekte vooral bij Reinetten pleegt op te 
treden en de vrucht leerachtig en glimmend zwart maakt. 
Dikwijls ziet men daarbij uitwendig geen enkel teeken van 
eene ziekte, door zwammen veroorzaakt, maar men vindt 
alleen maar het mycelium inwendig in de vrucht; daaren- 
tegen is bij andere appelsoorten, en bijna zonder uitzondering 
bij steenvruchten, de aanwezigheid van de zwam door het 
meestal in kringen optreden van grijze, halfbolvormige 
zwamhoopjes gekenmerkt, welke de vruchten doen uitzien 
alsof zij gesuikerd waren. Het is bewezen, dat deze zwam, 
die van eene zieke vrucht op onaangetaste vruchten en 
bladeren kan worden overgebracht, met voorliefde bepaalde 
soorten aantast en daarnaast staande boomen van andere 
soorten verschoont. Zoo is b. v. in het vorige jaar waarge- 
nomen, dat Eierpruimen, Victoriapruimen en de groote 
groene Reine Claude zeer geleden hebben, daarentegen onze 
gewone boerenpruimen veel minder en de vastvleezice soort 
