— 168 — 
Anna Späth in 't geheel niet. Het meest opvallend is het 
onderscheid, wanneer de vastvleeziee Mirabellen naast de 
zachtvleezige Eierpruimen staan. Terwijl menigmaal alle 
vruchten van de laatstbedoelde boomen ziek worden, blijven 
de Mirabellen gezond. 
De Monilia-ziekte is voor weinige jaren als een gevaar 
voorgesteld, dat het bestaan van onze kersenkultuur in gevaar 
zou brengen; en de bladen gaven lange artikelen over 
het afsterven der twijgen als gevolg van de meer en meer de 
overhand nemende ziekte. Die overdreven vrees is natuurlijk 
niet bewaarheid geworden; want het bleek, dat men niet had 
gedacht aan een voorbijgaand tijdperk, dat gunstig was voor de 
ontwikkeling der ziekte; en volgens de tot dusver heerschende 
meening had men geloofd, dat de vijand na sterke voort- 
planting in een bepaald jaar, op gelijke wijze in het volgende 
jaar optreden moest. 
Op de volgende wijze moet de zaak worden beschouwd. 
Het is niet te ontkennen, dat bij voortdurend nat weer eene 
Monilia-ziekte der twijgen kan optreden, voornamelijk bij de 
morel; en schrijver is zelf de eerste geweest, die deze ziekte 
beschreven heeft. _ Intusschen komt dit twijg-afsterven bij de 
kersen alléén ten gevolge van de inwerking der zwam niet 
algemeen verbreid voor; maar wèl zijn de gevallen zeer 
algemeen, waarin de Monilia secundair op reeds beschadigde 
twijgen verschijnt. De hoofdvijand van onze kersenkultuur 
is de vorst; en in jaren, waarin vorst de boomen sterk bescha- 
digt, zien we bij daaropvolgende, aanhoudend vochtige weers- 
gesteldheid de zwam dikwijls in grijze kussentjes op de 
afstervende twijgen. Wanneer de inwerking van de vorst niet 
onmiddellijk den dood der twijgen veroorzaakt, houden zij het 
tot midden in den zomer uit en geven nog jonge scheuten; en 
eerst wanneer de reservestoffen uitgeput zijn, volgt de dood. 
Uit de omstandigheid nu, dat de door vorst beschadigde 
