Oe 
Veel deden de graanbladzwammen van zich spreken en 
eveneens het « zwart » in het koren, veroorzaakt door Clados- 
porium herbarum. Nadat reeds door Janczewski met 
betrekking tot de laatste ziekte door proeven aangetoond was, 
dat de zwam gezonde bladeren niet kan aantasten, heb ik door 
talrijke waarnemingen in den winter 1900-01 dit resultaat 
kunnen bevestigen. De zwam was op de door vorst bescha- 
digde planten sterk vertegenwoordigd, en men kon gemakkelijk 
zieke bladeren met eene rijke conidiënvorming om gezonde 
planten heenleggen, zonder dat ondanks de vochtige weersge- 
steldheid eene besmetting waar te nemen was. Op bladeren, 
welke voor een gedeelte door vorst gedood waren, zag men 
het mycelium in het weefsel zóó ver uitgebreid, als de vorst- 
beschadiging was aan te toonen. Op de gezonde plaatsen 
waren wel is waar rijkelijk eonidiën te vinden, die ook niet 
zelden kiembuizen vormden, maar een indringen van deze 
kiembuizen in het blad kon niet waargenomen worden. Van 
gezonde roggeplantjes, die in potten stonden, werden de 
bladeren met eene gloeiende glasstaaf streepsgewijze gedood en 
tusschen planten gezet, die door « het zwart » aangetast 
waren. Na ongeveer 12 dagen bleken de doode plaatsen in 
't blad met zwarte puntjes voorzien, te zijn en daar ook bleken 
de bladeren met het mycelium doorweven te zijn; de gezonde 
deelen der verbrande bladeren bleven gezond. 
Wanneer van Ascochyta, Septorta en andere bladzwam- 
men vermeld wordt, dat men deze door infectic enting heeft- 
overgebracht, dan dit niet wil ik bestrijden; maar als men de 
bladeren der potplanten, waarmee de proeven worden genomen 
onderzoek vóór men de besmettingsproeven instelt, zal men 
vinden, dat door de ten behoeve van de infectie in 't leven geroe- 
pen omstandigheden de chlorophyllichaampjes van het blad 
reeds ziekelijke veranderingen toonen, vóór de parasiet naar 
binnen dringt. In ’t algemeen betwijfel ik in 't geheel niet, 
