A " 
NN 
— 179 — 
Ten slotte wijzen wij op het voorkomen van «honigdauw «, 
ten gevolge van een overmaat van licht en warmte, alsook op 
het zwakteverschijnsel, dat onder den naam albinisme bekend 
is. Halsted heeft de groote vatbaarheid der witte bladdeelen 
voor zwaminfecties door voorbeelden aangetoond. Trouwens 
iedereen kan er zieh van overtuigen, hoeveel vatbaarder de 
witbonte organen zijn tegen hitte en koude, dan de groene 
vormen van dezelfde soort. 
De verschijnselen der albicatie zijn in den laatsten tijd het 
voorwerp van veelzijdige studies geworden en hebben tot 
belangrijke discussies aanleiding gegeven, die voor de kwestie 
der voorbeschiktheid zeer vruchtbaar beloven te worden. 
In een Göttinger Proefschrift vermeldt Timpe (« Beiträge 
Zur Kenntnis der Panachienung » 1900) een aantal kenteekens 
van witbonte bladeren. Deze bleken vooreerst opde witte plek- 
ken veel dunner te zijn dan in ’t bladgroenhoudende gedeelte. 
Zijn in ’t blad slijmecellen voorhanden (Alnus, Crataegus), dan 
zijn die in het witte bladdeel veel spaarzamer aanwezig; bij 
looistofhoudende planten toonden de witte bladdeelen het 
hoogst looistofgehalte, maar in de meeste gevallen minder 
zetmeel. Andere chemische onderzoekingen van Church 
(« Variegated leaves » in « Gard. Chron. » 1877) hebben reeds 
(bij Acer, Hedera en Ilex) aangetoond, dat de groene bladeren 
meer droge substantie bezitten bij eene in verhouding gerin- 
gere aschhoeveelheid, dan de witte bladeren. De asch zelf 
toont bij de laatsten aanmerkelijk meer kali en phosphorzuur, 
daarentegen minder kalk dan bij groene bladeren. Men kan 
deze verschijnselen als zwaktetoestanden beschouwen, waarbij 
de witblijvende weefsels in een jonger stadium der ontwikkeling 
van den celinhoud staan blijven ; de weefsels, die arm zijn aan 
de noodige inhoudsbestanddeelen, sterven lichter tengevolge 
van atmospherische weersinvloeden, (zooals hitte en koude) 
dan de groene deelen. 
