- Ü3 - 



velen verlaten de vruelilen, terwijl deze noiiaan den lH)()ni 

 zitten. Maar de op den grond geraakte rui)sen l,)lijv(Mi 

 niet dan bij uitzondering op den grond en kruipen daar 

 slechts zelden in ; zij trachten een verblijf te vinden op 

 eene iets meer droge plaats, en kruipen daarom omhoog, 

 meestal tegen een' boomstam op, hoewel niet altijd tegen 

 dien van den boom, waarop zij geboren en getogen waren ; 

 zij vestigen zich ook ^vcl in reten van muren en 

 schuttingen. 



Freiherr von Schilling heeft reeds in den "Praktischen 

 Ratgeber im Obst-und Gartenbau ^5 van 1893 (1)1. 345) een 

 val beschreven, waarmee hij aanraadde de rupsjes uit het 

 ooft te vangen. Hij nam eene 20 tot 25 cm. breede strook 

 van oud laken of de eene of de andere lakenachtige stof, 

 die ongeveer twee malen om den stam heen reikte. Hij 

 vouwde deze strook overlangs op en w^el in twee ongelijke 

 helften. Nu bond hij met een touw deze strook om den 

 stam vast, op eene hoogte van ongeveer 1 a 1 1/4 Meter 

 boven den grond, en wel zoo dat het omgevouwen gedeelte 

 naar l)innen kwam te liggen. Was de strook laken beves- 

 tigd, dan werd om den stam gebonden een papierring, 

 bestaande uit stevig karton, ter breedte van ongeveer 

 6 cm , en zoo lang dat hij ruimschoots eenmaal om den stam 

 heen reikte. Deze papierstrook echter werd vooraf gedu- 

 rende eene halve minuut in 't water gelegd, opdat zij 

 buigzaam werd en zich vlak tegen den stam liet aan- 

 drukken. Eerst daarna werd zij om den boom gebonden, 

 natuurlijk goed stevig : en wel zóó dat de bovenkant ervan 

 onmiddelijk tegen den stam werd gebonden, maar de 

 onderkant nog over de strook laken heenreikte. Was nu 

 de papierring volkomen droog en weer hard geworden, 

 dan werd hij 2 of 3 maal met goede rupsenlijm bestreken ; 

 over den ring van laken smeert men geen lijm. — Het is 

 duidelijk, zegt von Schilling, waarom men den lijmring 

 moet aanleggen; hij verhindert den ooftrupsen, die uit de 

 afgevallen appels of peren naar boven gekropen zijnde, lust 

 mochten hebben om over de strook laken heen te trekken, 

 hooger tegen den stam op te kruipen en dwingt ze dus, 

 onder het laken, tusschen laken en bast, weg te schuilen. 

 Zijn ze daar eenmaal aangekomen, dan blijven ze daar en 



