— 94 — 



Salix viminaUs{de aangetaste soort dus), Salioo habylonica 

 (de treurwilg), Salia: caprea {Ruige of Waterioilg), Salix 

 rosmarinifolia, enz. Niettegenstaande het verschil in 

 taaiheid van de bladen dezer wilgensoorten, waren allen 

 den volgende dag zoo goed als opgevreten ; het is waar 

 dat de insecten in dit geval honger hadden geleden, en 

 dus niet buitengewoon kieskeurig waren, maar het 

 bewijst echter dat zij, door den nood gedrongen, waar- 

 schijnlijk geen enkele wilgensoort onaangetast zouden 

 laten. 



Het wilgenhaantje is een betrekkelijk klein insect dat 

 4 a 5 millim. lang en omtrent 2 millim. breed wordt, doch 

 vele individuen bereiken zelfs deze afmetingen niet. Wat 

 den vorm betreft, gelijken de wilgen bladkevers eenigs- 

 7An^ 0^ Aq, Lievenheers- of Lievevrouwheestjes {Coccinella) 

 maar het lichaam der wilgenbladkevers is smaller in 

 verhouding tot zijne lengte ; voor 't overige is het ook van 

 onderen vlak en van boven gewelfd en in zijn geheel 

 tamelijk ineengedrongen. De kleur wisselt vrij sterk af 

 van groen tot donkerblauw, soms zelfs zoo donkerblauw, 

 dat zij bijna zwart is ; daarenboven heeft het diertje 

 gewoonlijk een koper- of goudachtigen glans, die echter 

 wel eens bijna geheel ontbreken kan. 



Het wilgenhaantje overwintert in volwassen toestand 

 — dus onder den vorm van kever — en schuilt dan weg 

 in de reten van de schors der boomen, in de gangen die 

 andere dieren in het hout hebben gegraven, onder de 

 bladen, in de hoopen afgesneden « wijdauw ^^ in de schuren 

 w^aar deze worden geborgen en de werkplaatsen, waar zij 

 bewerkt worden, enz., met een woord, het dier neemt 

 alle schuilplaatsen voor lief, die maar eenige beschutting 

 tegen de koude verstrekken. 



Dat groote winterkoude veel wilgenhaantjes doodt, 

 kan niet betwijfeld worden, maar het ware nochtans 

 verkeerd te meenen, dat een strenge winter voldoende 

 zou zijn om deze dieren allen te dooden ; integendeel, deze 

 kleine kcverljes zijn tegen de guurheden van het weder 

 tamelijk goed bestand. Zoo vertelde mij o. a. een persoon 

 uit Moerbeke, die door jarenlange ondervinding een 



