- 95 — 



aantal waarnemingen over deze insecten had verzameld, 

 dat hij gedurende den laatsten strengen winter (1893, 

 meen ik) in een der koudste dagen, tusschen de reten van 

 de schors van een boom een wilgenhaantje vond, dat 

 schijnbaar moest doodgevroren zijn : de boom stond zoo 

 blootgesteld aan den snijdenden, ijzigen wind, dat de 

 koude er zijn maximum van werking moest kunnen 

 bereiken. Welnu, dat wilgen haantje werd tot het leven 

 terug geroepen door er een tijd lang op te ademen ! 



Het water, dat gedurende den winter de meeste, 

 vooral de beste teenbosschen overstroomt, komt echter 

 de werking van de koude te hulp. Men mag zeggen, dat 

 al de volwassen dieren, die in de wiigestompen, in de 

 hoopen afgevallen bladen en onkruid, enz. met een woord, 

 die op of dicht bij den bodem een onderkomen hebben 

 gezocht, door het water gedood worden. 



De kevertjes, die zich elders schuil hebben gehouden, 

 zijn echter, vooral na een zachten winter, talrijk genoeg 

 om het volgend jaar de oorzaak te worden van veel 

 schade. — Pas wordt de temperatuur eenigszins zachter, 

 of de wilgenhaantjes geven weer teeken van leven. 

 Overigens in de schuren en vooral in de werkplaatsen, 

 waar de wilgenteenen in den winter verbruikt worden en 

 waar dus ten behoeve van het werkvolk vuur wordt 

 gestookt, kan men gansch het gure jaargetijde door 

 levende wilgenhaantjes vinden. — Gewoonlijk echter 

 komen zij omstreeks April weer voor den dag, pas nadat 

 de wilgen zelf — w^elke tot die planten behooren, die het 

 vroegst in het voorjaar uitloopen — beginnen te schieten. 

 De kevertjes vreten gaten in de bladeren en leggen weldra 

 eitjes, — in hoopen van meestal een 20tal — aan de onder- 

 zijde der bladen ; uit die eitjes komen na enkele dagen de 

 kleine larven te voorschijn. Deze blijven aan de onderzijde 

 der bladeren zitten, waaraan zij zich tamelijk goed vast 

 weten te houden, en vreten gansch het bladmoes weg, 

 zoodat gewoonlijk alleen de bladopperhuid van de boven- 

 zijde overblijft. — Deze larven worden tamelijk lang; 

 de grondkleur is groen met zwarte vlekken en daaren- 

 boven zijn de achterlij fsranden en het halsschild zwart, 



