— m — 



weinig aangetroffen, bepaaldelijk op veen, moeras- en 

 heidestreken. Zijn snuit is meer spits dan die van den 

 graskikvorscli en gelijkt meer op dien van den groenen 

 kikker. Het voorhoofd is smal ; de vlek achter de oogen 

 is zwart ; de klem^ van den rug is geelachtig bruin met 

 enkele donkere vlekken ; de buik is ongevlekt. 



De graskikvorsch, die in ons land overal zeer algemeen 

 verbreid is, heeft een' meer stompen snuit, een breed 

 voorhoofd en daardoor de oogen ver vanéén geplaatst, 

 terwijl zij bij de vorige soort dicht bijéén staan. De achter- 

 pooten hebben een bijkans volledig zwemvlies ; de vlek 

 achter de oogen is donkerbruin ; de kleur van den rug is 

 meestal roodbruin met donkere vlekken ; de buik is 

 gevlekt. 



De graskikvorsch komt veel vroeger in 't voorjaar uit 

 zijnen schuilhoek te voorschijn dan de veldkikvorsch ; 

 soms is hij èr reeds in Februari, in elk geval in Maart ; 

 terwijl de paartijd van den veldkikvorsch in 't laatst van 

 Maart valt. — 



Beide soorten houden zich, buiten den voortplan- 

 tingstijd, op het land op, hoewel natuurlijk meestal in 

 vochtige omgeving. Daardoor vangen zij veel meer voor 

 onze kultuurgewassen schadelijke dieren dan de groene 

 waterkikvorsch, die een zeer groot deel van zijn leven in 

 't water doorbrengt, en daardoor ook weer veel meer 

 gelegenheid heeft, om voor de vischteelt en de visscherij 

 schadelijk te worden. 



De veldkikvorsch schijnt in Nederland te weinig voor 

 te komen, om er van eenige beteekenis te zijn ; maar de 

 graskikvorsch behoort tot de voor den land- en tuinhout- 

 uiterst nuttige dieren. Zeer groot is het aantal slakken, 

 muggen en vliegen (zooals steekmuggen, langpootmuggen 

 tarwe- en koolzaadgalmuggen, Hessische muggen, halm- 

 en fritvliegen, onderscheiden soorten van bloemvliegen), 

 bladwespen, kleine vlindersoorten en rupsen, die hij ver- 

 slindt. Even als de padden, houden de graskikvorschen 

 zich dikwijls op aardbeiakkers op, waar zij door de 

 bladeren tegen den feilen zonneschijn beschermd zijn, en 

 waar zij tevens eene menigte slakken wegvangen, die het 

 op de rijpe aardbeien gemunt hebben. — 



