— 123 — 



calamita), welke laatste soort zich over dag vooral in 

 konijnenholen schuil houdt. Daar de padden gewoonlijk 

 eerst tegen den avond te voorschijn komen om haar voedsel 

 te zoeken, eten zij eenigszins andere diersoorten dan de 

 kikvorschen, die over dag op de jacht gaan. Vooral slakken 

 eten zij veel, verder oorwormen, kakkerlakken en pisse- 

 bedden. In Engeland en Frankrijk hebben vele tuinders de 

 goede gewoonte in hunne bakken en plantenkassen een 

 paar padden te huisvesten ; dan hebben zij daar geen last 

 van slakken en van de vooral voor zeer jonge planten zoo 

 schadelijke pissebedden of kelderzoggen. 



De gewone, groote pad is onbeholpen in hare bewe- 

 gingen, en trekt dus niet ver rond, maar zoekt daaren- 

 tegen het gebied, waar zij zich ophoudt, des te zorgvul- 

 diger schoon ; zij wordt dus voor hare naaste omgeving 

 zeer nuttig, maar verbreidt haren zegen niet over zeer 

 grooten omtrek. De kleinere groene pad echter loopt vrij 

 snel en klimt zelfs tegen steenen en muren op. Van daar 

 dat het nut, dat zij teweegbrengt, zich in ruimeren kring 

 doet gevoelen. De beide padden zijn, ieder op hare wijze 

 hoogst nuttig. 



De vuurpad [Bombinator igneus), die meer of min 

 een' overgang tusschen kikvorschen en padden vormt, 

 zich echter bij de eerstgenoemden het naast aansluit, is in 

 Nederland te zeldzaam om voor onze kultures van veel 

 beteekenis te wezen. 



De padden en kikvorschen ontwikkelen zich uit eieren, 

 die in 't water worden gelegd, en waarvan de wand in 

 't water sterk opzwelt, zoodat de gezamenlijke door één 

 dier gelegde eieren een' omvang krijgen, veel grooter dan 

 die van het dier zelf. De kikvorschen leggen hunne eieren 

 in hoopen ; en door de kleverige, opgezwollen wanden 

 hangen deze eieren aanéén. Deze eihoopen vormen 

 het zoogenaamde 't kikkerdril » of «kikkerrit". Die van 

 den graskikvorsch drijven op het water ; die van den 

 groenen kikker, welke iets later in 't voorjaar worden 

 gelegd, zinken naar beneden. De padden leggen hare 

 eieren in langwerpige snoeren, die op het water drijven. 

 Zoowel de eieren als de zich daaruit ontwikkelende, meer 

 of min vischvormige larfjes (« donderpadden ") worden de 



