— 127 — 



om de n;in (\o zicikte lijdende morellen in oogenschouw te 

 nemen. Ik had de gelegenheid op te merken, hoe zelfs 

 meikersen, die midden tusschen zieke morellen in stonden, 

 geheel onaangetast bleven ; slechts éénmaal kon ik bij één' 

 enkelen meikersenboom aan één takje de ziekte ontdekken. 



Tot dus ver had ik wel steeds in de kelkbladeren en de 

 stelen der bloesems, die aan de zieke morellentwijgen 

 gezeten waren, een zwam weefsel (myceliiim) aangetroffen ; 

 maar ik had geene sporenvorming waargenomen en kon 

 dus omtrent den aard dezer zwam niets zeggen. In het 

 voorjaar 1890 zag ik bij eenige der mij gezonden takjes op 

 de bovengemelde deelen conidiënvarming. Later gelukte 

 het mij doorgaans zoodanige conidiënvorming op de bloem- 

 stelen, de kclkbladeren en de vruchtjes in 't leven te 

 roepen, wanneer ik een ziek morellentwijgje een tijd lang 

 in eene vochtige omgeving bewaarde. 



Het schimmelachtig overtreksel, dat ik aldus op de 

 boven vermelde deelen van de morellenboomen waarnam, 

 was gewoonlijk grijs, een enkele maal meer naar 't gele 

 trekkend. De opperhuid der bedoelde plantendeelen barstte 

 op de plaats, die door de zwam werd bewoond, en zoo 

 kwamen de conidiën aan de oppervlakte. De conidiën- 

 dragers waren vertakt, soms in vrij sterke mate. Zij scheid- 

 den geheele ketens van eencellige, ovale sporen (conidiën) 

 af. En in vorm èn in grootte kwamen deze conidiën alsmede 

 de conidiëndragers, waarop ze ontstaan waren, geheel 

 overeen met die van de zwam Monilia fructigena Pers. 



Deze zwam behoort tot die talrijke groep van zwam- 

 men, waarvan de levensgeschiedenis nog niet in haar 

 geheel bekend is. Zij is oorspronkelijk een saprophyt, d. i. 

 zij leeft oorspronkelijk A'an doode organische stoffen, maar 

 schijnt zich — zooals meer saprophyten doen — langza- 

 merhand onder zekere omstandigheden eene parasitische 

 leefwijze te hebben aangewend. 



Men treft haar gewoonlijk aan op rijpe appelen, peren, 

 pruimen, abrikozen, kersen en perziken, en wel in den 

 vorm van schimmelhoopjes (bestaande uit de conidiën- 

 dragers en hunne conidiën) van eene eerst grijze, soms 

 later geelachtig of roodachtig wordende massa, die 

 dikwijls in betrekkelijk smalle concentrische kringen 



