— 130 — 



te gronde. Met pruimen is dit wel het geval ; die worden 

 week, wankleurig en verrotten. Maar wanneer overigens 

 gezonde rijpe appels en peren worden aangetast, gaan zij 

 gewoonlijk niet in rotting over. Integendeel zij houden 

 zich meestal langer goed dan andere appels en peren, 

 althans op de aangetaste plekken. Dit werd reeds door 

 von Thümen geconstateerd en door Ilallier aldus ver- 

 klaard : dat de aanwezigheid van de Monüia oorzaak zou 

 zijn dat geene gisizwammen en verwante organismen 

 zouden optreden, die anders de vrucht spoedig in rotting 

 zouden doen overgaan. 



Daar nu Monüia zoo algemeen en op zoo velerlei 

 vruchten voorkomt, is er alle kans dat zij ook in morellen- 

 boomgaarden nergens za] ontbreken. De door Monüia 

 aangetaste rijpe morellen blijven, althans zeer zeker voor 

 een gedeelte, hangen, omdat men het bij den obgst niet de 

 moeite waard rekent ze af te plukken. Zij schrompelen 

 inéén, maar gaan niet in rotting over ; Woronin spreekt 

 van '-gemummificeerde?' kersen (waarvan hij het ontstaan 

 aan Monüia cinerea toenschrijft). Op de ingeschrompelde 

 morellen, die aan den boom blijven zitten, vormen zich 

 conidiën ; en van deze zal in 't volgende voorjaar de 

 besmetting uitgaan. 



Mocht mijne onderstelling door verdere waarnemingen 

 worden bevestigd, dan zou daarmee toch nog niet alles 

 verklaard zijn. Bepaaldelijk blijft nog geheel ofiopge- 

 helderd de vraag: hoe het komt, dat juist morellen worden 

 aangetast en andere kersen vrij blijven. Ook omtrent de 

 bestrijding dienen nog nadere onderzoekingen te worden 

 in 't werk gesteld. Voorloopig wil ik er even op wijzen 

 dat het in ieder geval wenschelijk is, bij den oogst óók de 

 bedorven, verschrompelde, rottende of genuimmificeerde 

 vruchten af te plukken, deze in een afzonderlijk verzamel- 

 bakje te doen en ze verbranden. 



J. RITZEMA BOS. 

 Amsterdam^ Aug. i896. 



