— 156 — 



- Het Geelroest {Pmcinia glumarum Eriks. en Henn.) 



Van deze zwam is de aecidiumvorm nof^- onbekend. — 

 De zomersporenhoopjes zijn citroengeel; de wintersporen- 

 lioopjes zijn bruin tot zwart ; op een doorsnede dezer 

 laatste bemerkt men dat tusschen de vruchtbare draden 

 met sporen aan hun top, een aantal bruine, gekromde, 

 onvruchtbare draden aanwezig zijn (deze dragen den naam 

 van paraphysen); de wintersporen kunnen reeds in 

 den herfst tot kiemen gebracht worden. 



Eriksson en Henning onderscheiden ook drie 

 vormen van Puccmin glumarum, namelijk één vorm op de 

 rogge, één op de gerst en één op de tarwe. De haver wordt 

 niet opgegeven als vatbaar voor liet geelroest. Als waard- 

 planten onder de grassen worden aangehaald : Calamagros- 

 tis epigeios ( D u i n r i e t ) , Elymus arenarius (Zand haver), 

 en versclieidene soorten en variëteiten van TriHcmu 

 (tarwe, spelt, eenkoorn, emerkoorn of gort- 

 rijst, enz., kweek, hondstarwe). (Voor de kenteekens 

 van de soort, zie verder de tabel bl. 100). 



Het Bruinroest {Puccinia dispersa Eriks. en Henn.) 



Van deze soort is de aecidiumvorm gekend ; hij komt 

 voor op Anchnsa (Lycopsis) arvensisiKvoiw hals) en Anchusa 

 officinalis (Ossetong), twee planten die tot de Ruwbla- 

 digen ^Borraginceën of Asperifolieeën) behooren. Of de 

 aecidiën die op een aantal andere Borragineeën {Borrago, 

 Cgnoglossuni, Echhim, Lithospcrmum, Myosotis, Pulmonaria, 

 Symphytum, enz.j voorkomen, wel tot Puccinia dispersa 

 moeten gerekend worden, — zooals tot nog toe werd 

 aangenomen — is een vraag, die ernstig zou dienen 

 onderzocht te worden. 



De zomersporenhoopjes heblien een kleur (bruine 

 oker- of Terra sicnnakleur), nagenoeg als die van 

 liet zwartroest ; — de wintersporenhoopjes verschijnen 

 bijna uitsluitend aan de bladoiulerzijde en zijn zwart 

 gekleurd ; in deze hoopjes komen ook onvruchtbare 

 draden ([)araphysen) voor, iets waardoor zij bij een 

 microscopisch onderzoek gemakkelijk van die van Puccinia 

 graminis te onderscheiden zijn. (Voor de kenteekens van 

 de soort, zie verder de tabel bl. 160). 



