— 166 — 



3° De weegdoorn (Rhamnus cathart'ca) is voor 

 de haver gevaarlijk, daarbij de aecidiën van het 

 kroonroest kan dragen. 



4° De hoogergenoemdeaecidiënd ragende 

 planten schijnen echter niet bepaald noodig 

 te zijn tot het ontstaan der verschillende 

 roestsoorten, daar men deze op grooten afstand 

 van die aecidiëndragende gewassen lieeft aangetroffen en 

 daar sommige van deze aecidiën betrekkelijk zeldzaam 

 voorkomen (b.v. op Anchusa). 



5° De viiilboom (Rhamnus Franguld) is voor de 

 haver niet gevaarlijk ; zijne aecidiën kunnen alleen roest 

 teweegbrengen op het krop aar {Dactylis glomeraia) en 

 andere grassen. 



6° Onder de grassen is vooral de kweek (Triticum 

 repens) voor rogge en gerst gevaarlijk, daar dit gras 

 denzelfden roestvorm kan dragen als deze beide graange- 

 wassen ; — voor de haver zijn om dergelijke redenen 

 gevaarlijk : het kropaar (Dactylis glomerata), het bot- 

 kruid ofdeweidevosscstaart (Alopecurus pratensis), 

 het gierstgras [Milium effusum) en het F r a n s c h 

 raygras of lang gr as {Avena elatior). 



7° De rogge kan het zwart roest me de- 

 de elen aan de gerst, en omgekeerd; in elk 

 a n d e r g e V a 1 is het hoogst waarschijnlijk dat het roest 

 van een graangewas op een ander graan- 

 gewas niet kan overgaan; de tarwe lijdt nooit 

 door de nabijheid van om het even welk roestig graan- 

 gewas, evenmin als de haver. 



B. Invrendige bijkomende oorzaken. 



De \'atbaarheid ^^oor het roest bij de 

 verschillende graansoorten. 



Hetgeen in de literatuur over deze zoo belangrijke 

 zaak te vinden is, laat zeer moeilijk gevolgtrekkingen 

 toe ; vooreerst is in zeer vele gevallen geen onderscheid 

 gemaakt geworden tusschen de verschillende roestsoorten 

 en vervolgens is men bijna nooit zeker, dat de variëteiten 

 of verscheidenheden van verschillende graangewassen, 



