16 



hunner vruchtboomen met carbolineum hadden bestreken, en 

 die verklaarden dat niet alleen die kankerplekken zich niet 

 uitbreidden en door sterken groei van het omgevende weefsel 

 vergroeiden en zich gingen sluiten, doch dat ook de boomen 

 er niet slechts in 't geheel niet van leden, maar zelfs krachtiger 

 gingen groeien. Overigens bleek later, dat niet altijd de kanker 

 voor goed verdwenen was, maar dat zich soms na een paar jaren 

 aan een hooger gelegen gedeelte van den behandelden stam 

 of tak een nieuwe kankerplek vertoonde. Blijkbaar was dan 

 de kankerzvvam op de met carbolineum behandelde plaats 

 niet geheel gedood, en was zij door het hout naar boven gegroeid, 

 om een eindweegs hooger zich op nieuw in de bast te vestigen 

 en daar weer de verschijnselen van „kanker" in 't leven te 

 roepen. Toch was men over 't geheel over de met carbolineum 

 verkregen resultaten zeer tevreden, en het gebruik van dit 

 teerprodukt als middel tegen kanker nam hand over hand toe. 

 Eerst sneed men de kankerplekken met een scherp mes uit, 

 om daarna de gave wondvlakte met carbolineum te bestrijken; 

 maar later krabde men deze kankerplekken eenvoudig wat uit 

 en besmeerde ze dadelijk met carbolineum. 



Tevens leerde de ervaring dat het carbolineum nog voor 

 andere kwalen nuttig was. Men bemerkte dat schildluizen en 

 ook bloedluis niet tegen deze stof bestand zijn, en ook dat 

 op de plaatsen, waar zij was aangewend, de mossen en korst- 

 mossen verdwenen, en dat de stammen op de behandelde 

 plekken mooi glad waren geworden. Toen ging men er weldra 

 toe over, de stammen en andere takken, ja zelfs soms het jonge 

 hout, geheel met carbolineum te bestrijken. 



Het carbolineumgebruik ontaardde weldra in eene ware 

 carbolineum-manie; men meende alle mogelijke ziekten en 

 kwalen met carbolineum te kunnen bestrijden: niet slechts 

 boomkanker en schild- en bloedluis, maar bijv. ook Fiisidadhim 

 (schurft), Afo/z///fl-ziekte en gomziekte. Menigeen besmeerde 

 weldra eiken winter de stammen van zijne vruchtboomen met 

 carbolineum, onverschillig of die boomen aan eene kwaal leden 

 of niet; en de iepen, beuken, kastanjes en andere boomen van 

 menig plantsoen, langs menige laan, werden ontsierd doordat 

 de stammen tot op eene met eene ladder bereikbare hoogte 

 met carbolineum werden bestreken, — en dat wel dikwijls 

 zonder het doel, eene ziekte of plaag te bestrijden, maar alleen 

 „omdat carbolineum nooit kwaad kan, altijd goed doet." 



Het vorige jaar verscheen eene brochure van R. Betten, 

 redacteur van den „Erfurter Führer im Gartcnbau," waarin het 



