34 



daar hef bestrijken van geheele stammen met carbolineum 

 allicht gevaar voor den boom meebrengt. 



Hoe het bestrijken van de stammen met carbolineum tegen 

 den wintervlinder *) zou kunnen helpen, — zooals ook beweerd 

 is — , verklaar ik niet te begrijpen; of 't moest zijn, dat men 

 de behandeling juist in November ging verrichten, hopende 

 aldus den wijfjes te verhinderen, tegen de stammen op te 

 kruipen. Maar ik zou dan toch liever lijmbanden dan carbo- 

 lineumringen aanwenden, óók omdat de eersten veel langer kle- 

 verig blijven. 



Verder kan ik, volgens hetgeen ik zelf herhaaldelijk heb 

 waargenomen, verklaren, dat carbolineum, mits van eene soort, 

 die rijk is aan lichte teeroliën, uitstekend geschikt is om op 

 kankerplekken te smeren. De kanker verdwijnt, en de kanker- 

 plek wordt bij goed levenskrachtige boomen heel snel door 

 een' flinken rand wondweefsel omgeven, die haar weldra geheel 

 afsluit. Moge al in sommige gevallen de kanker later aan eene 

 hoogere plek van stam of tak weer uitbreken, dat geschiedt toch 

 meestal niet; en in ieder geval wordt de ziekte voor een tijd 

 lang bestreden en in hare uitbreiding belemmerd. ■ 



Het is niet noodig, om eene kankerplek weg te krijgen, dat 

 men haar tot op het gezonde hout uitsnijdt, alvorens haar met 

 carbolineum te besmeren ; toch komt het mij voor, dat het 

 beter is, zulks wèl te doen, want hoe meer men van de 

 kankerzwam langs mechanischen weg wegneemt, des te meer 

 kans is er, dat de binnendringende bestanddeelen van het 

 carbolineum de resten van dezen parasiet volledig zullen dooden. 

 Snijdt men de wond niet eerst uit, dan is dus de kans, dat 

 de kankerplek, die men wegmaakt, door eene nieuwe zal 

 worden vervangen, veel grooter. 



Nog andere plantaardige parasieten, die in den stam van 

 boomen leven, kunnen door bestrijking met dunvloeibaar carbo- 

 lineum worden bestreden. Zoo eene Diplodina soort, die bij 

 populieren eerst de takken aantast, terwijl zich de ziekte van 

 boven naar beneden langs den tak voortzet tot op den stam, 

 waar'ten slotte eene kankerachtige, steeds grooter wordende plek 

 ontstaat. (Zie „Tijdschrift over Plantenziekten," deel Xll, bl. 155). 

 Proeven, in eene boomkweekerij te Olst in 't werk gesteld, 

 toonden aan, dat deze ziekte, hoewel zij door bestrijking van 

 de kranke plekken met carbolineum dikwijls niet geheel tot 



*) RiTZEMA Bos, „Ziekten eii Bcscliadigingcii dor Ooftboomcn, III, bl. 112. 



