76 



parasiteeren van het stengelaaltje ook hier te lande voorkomt, 

 is mij niet bekend ; maar allerwaarschijnlijkst zal dit wel het 

 geval zijn, daar het stengelaaltje in onderscheiden streken van 

 Nederland zeer veel wordt aangetroffen, en een groot aantal 

 terreinen (het meest in Groningen, Zuidelijk Limburg, Noord- 

 Brabant, op de Zuid-Hollandsche eilanden en in 't Noorden 

 van Noord-Holland) met dit aaltje besmet zijn. Tot nu toe gold 

 de biet (mangelwortel, suikerbiet, roode biet of kroot) als een 

 gewas, dat men veilig kon telen op terreinen, waar de rogge, 

 haver, klaver of boekweit leed aan „reup," waar de uien leden 

 aan „kroefziekte", „mop" of „bolbroek", waar erwten en groote 

 boonen insgelijks door de aaltjesziekte werden aangetast. Het 

 aantal soorten van gewassen, dat het slachtoffer kan worden 

 van het stengelaaltje, wordt steeds grooter 1); en de mogelijk- 

 heid, dezen vijand door doelmatige vruchtwisseling te bestrijden, 

 dus steeds geringer. 



Maatregelen, met het oog op de kwa<il te nemen. Sedert wij 

 weten, dat het rot der bieten en mangelwortels ook door 

 het stengelaaltje kan worden veroorzaakt, is het raadzaam, te 

 zorgen dat geen afval van rottende bieten op den mesthoop 

 gerake. Ook mogen zulke bieten niet aan vee worden opge- 

 voerd, zooals men — blijkens ons van Dr. von Wahl ontvangen 

 schrijven — te Augustenberg heeft gedaan ; want volgens de 

 mededeelingen van Nypels worden stengelaaltjes, die met plan- 

 tendeelen in het voedsel zijn opgenomen, althans door schapen 

 niet verteerd 2). Zij geraken dus in levenden, zij 't dan ook 

 meestal in schijndooden toestand 3) op den mesthoop, en ge- 

 raken later met den mest op den akker. Door 't vee met 

 mangelwortels te voeden, die door het door aaltjes veroorzaakte 

 „rot" zijn aangetast, werkt men onwillekeurig de verbreiding 

 van deze parasieten, ook over perceelen, waar zij tot dusver 

 niet voorkwamen, in de hand. 



1) Wciniye jaren geleden was nog niet l^ckend, dat het stengelaaltjc 

 ook kan leven in erwten (zie „Landbouwkundig Tijdschrift," 1902, bl. 208), 

 in vlas (zie „Tijdschrift over [Plantenziekten, deel IX, 190;5, bl. 46), in 

 wikken en lupinen (zie „Tijdschrijft over Plantenziekten," deel XII, bl. 93.) 



2) Zie „Annales de la Soc. beige de Microscopie", XXIII, bl. 7. 



3) Aaltjes gaan te midden van rottende stoffen in schijndooden toestand 

 over, waarschijnlijk ten gevolge van gebrek aan zuurstof; in andere 

 omgeving gebracht, leven zij weer op. Zie Ritzema Bos, in „Biologisches 

 Centralblatt", VII, 659 eit Archives Teyler," bl Sér. II. T lil. pag. 94. Zie ook 

 Reh in deel III van Soraner's „Handhucli der Pllaiizeiikraukheiten," bl. 17. 



