78 



HET „BLADVUUR" DER KOMKOMMERS, 



veroorzaakt door 

 Corynespora Mazeï Güss. 



In de maand Augustus van het jaar 1906 werd door den 

 ondergeteekende een onderzoek ingesteld naar de oorzaak van 

 het z. g. „bladvuur," eene ziekte, die sedert korten tijd in de 

 komkommers te Berkel en eenige andere dorpen in Zuid-Holland 

 was uitgebroken, en die een zeer ernstig aanzien had. De Heer 

 C. H. Claassen, rijkstuinbouwleeraar voor Zuid-Holland, leidde 

 mij bij deze gelegenheid rond in de 'door de ziekte geteisterde 

 kweekerijen, en voor de vele inlichtingen, die hij mij over de 

 cultures van deze streek verschafte, breng ik hem hier gaarne 

 een woord van dank. 



Zooals de naam „bladvuur" te kennen geeft, openbaart zich 

 de ziekte aan de bladeren en wel als een plaatselijk, snel 

 afsterven van het bladmoes. Aanvankelijk ziet men de zieke 

 plekken slechts hier en daar; zij zijn dan nog klein en geel- 

 achtig groen, maar allengs breiden zij zich uit en wordt het 

 centrum bruin, alsof daar het weefsel door hitte geschroeid 

 is. Zij bereiken ten slotte een middellijn van ongeveer één 

 C.M. ; en tevens nemen zij in aantal toe, totdat het blad als 

 het ware er mede bezaaid is. De kleinere nerven worden 

 mede in het ziekteproces betrokken; de grootere blijven vrij, 

 en begrenzen de overigens ronde vlekken als eene, of twee 

 elkaar snijdende, koorden. De eerste bij dit artikel behoorende 

 plaat geeft een idee van het ziektebeeld. 



In de afgestorven plekken is het weefsel samengevallen; het 

 blad is daar dunner en uiterst bros, terwijl men reeds met de 

 loupe aan den rand van dit doode weefsel eene zwarte schim- 

 melvegetatie naar buiten ziet treden. Bij de jonge, nog on- 

 volgroeide bladvlekken vertoont zich dit zwart fluweel, zoodra 

 het centrum der vlek bruin is gekleurd. Bij de oudere vlekken 

 is het verdwenen op de plaats waar het zich 't eerst vertoonde, 

 en ziet men aan de bleekgrijze kleur, die daar optreedt, dat 

 het weefsel nu geheel verdroogd is en met lucht gevuld. 



Pas ontplooide bladeren, die nog geene, of zeer kleine afge- 

 storven plekken hebben, vertoonden dikwijls eene lichtgroene 

 bontheid, waarin wij op 't eerste gezicht een beginstadium 



