81 



heeft, zijn de veenmoUen en het spint (de mijtsoort Tètranychus 

 telariiis L.) de belangrijkste. In Zegwaard brak de ziei<te in 1907 

 in alle hevigheid uit, terwijl zij in Mei 1908 door professor Ritzema 

 Bos onder Vrijenban werd aangetroffen. In Hoogezand (G.), waar 

 men de cultuur in stookkassen uit het Westland heeft overgeno- 

 men, is de ziekte nog niet bekend. 



Toen ik het uit Berkel meegenomen materiaal microscopisch 

 onderzocht, bleken de bruine gedeelten van het blad door- 

 woekerd te zijn door 2,5 tot 2,7 mikron dikke, kleurlooze en 

 van tusschenschotten voorziene myceliumdraden, met intercel- 

 lulairen groei. De zwarte schimmelvegetatie, die men reeds bij 

 zwakke vergrooting kan waarnemen, bleek gevormd te worden 

 door conidiëndragers, die aan hun top eene reeks van sporen 

 afsnoeren. Deze conidiëndragers treden bij een klein aantal 

 tegelijk uit de huidmondjes, zijn 5 tot 7 mikron dik en bij door- 

 vallend licht van olijfbruine kleur. Zij zijn van zeer verschillende 

 lengte, zelden vertakt, en bestaan uit een inconstant aantal 

 cylindrische cellen. De basale cel is slechts weinig langer dan 

 breed en aan hare basis een weinig opgezwollen; als zij zeer 

 kort is, heeft deze cel ongeveer eene bolvormige gedaante 

 (PI. II fig. 1 en 2). De dan volgende cellen zijn langgerekt. 

 Aan zijn top is de conidiophoor eveneens een weinig opge- 

 zwollen en afgerond, en ook komt het voor, dateene dergelijke 

 afronding bij een of meer der voorlaatste tusschenschotten is 

 waar te nemen, zoodat de bovenste cellen als het ware een 

 overgang vormen tot de conidiën (fig. 2). Deze laatste gelijken 

 zeer op die van het geslacht Cercospora; het zijn dus lang- 

 gerekte, somtijds flauw gebogen sporen, aan beide polen afgerond, 

 aan den basis het dikst en naar den top toe meer of minder 

 geleidelijk dunner wordend. Bij meting van een groot aantal 

 conidiën van het meegenomen en van later opnieuw ontvangen 

 materiaal, bleek de dikte af te wisselen van 10 tot 17 mikron. 

 Op de tweede, bij dit opstel behoorende plaat, ziet men, dat 

 de wand eene vrij aanzienlijke dikte verkrijgen kan, en dat de 

 sporen door dunnere dwarswanden gedeeld zijn in een grooter 

 of kleiner aantal cellen, afwisselend van 1 tot ongeveer 20. 

 De sporen zijn iets lichter van kleur, dan hun drager; aan 

 dezen en aan elkaar zijn zij vastgehecht door zeer korte, door- 

 schijnende verbindingsstukken, die alleen bij sterkere vergroo- 

 tingen in het oog vallen; somtijds zijn deze verbindingsstukken 

 uiterst zwak ontwikkeld of ontbreken zij geheel. Nog moet wor- 



