82 



den opgemerkt, dat de conidiëndragers het talrijkst zijn aan de 

 onderzijde van het blad. 



Ofschoon men na eene eerste kennismaking onder het micros- 

 coop geneigd is den naam Ccrcorpora — afgeleid van het 

 Grieksche kcrkos, dat staart beteekent — ook aan de schimmel 

 van het bladvunr te geven, toch komt haar dien naam niet 

 toe, omdat er tusschen haar en de vertegenwoordigers van dit 

 geslacht, twee typische punten van verschil zijn aan te wijzen. 

 Üie twee verschilpunten, n.1. dat de conidiophoor niet eene, 

 maar een snoer van sporen draagt, en dat deze met elkaar en 

 met hunnen drager door een verbindingsstuk samenhangen, 

 worden licht over 't hoofd gezien. Want het snoer valt uiterst 

 gemakkelijk uiteen, zoodat men slechts zelden twee, en 

 bij hooge uitzondering drie conidiën aantreft, die elkaar niet 

 hebben losgelaten. Alleen het verband tusschen de basale 

 sporen en den conidiophoor blijft langer beslaan. Wanneer 

 men bovendien geen acht slaat op de zeer kleine, door- 

 schijnende verbindingsstukken, dan schijnt de naam Cercospora 

 volkomen toepasselijk. Zoo is het dan ook te verklaren, dat 

 M. C. Cooke, de eerste beschrijving van dezen fungus gaf in 

 „the GardenersChronicle" van 5 September 1896 onder den naam 

 Cercospora Melonis. Hij had haar leeren kennen als oorzaak 

 van eene bladvlekkenziekte op de meloenen. Latere schrijvers 

 (J. J. Willis van het „Rothamstead Experiment Station" en 

 prof. Mazé van het „Institut Pasteur") brachten hunne bezwaren 

 hiertegen te berde en H. T. Giissow doopte haar in 1907 

 Corynespora Mazel' („Zeitschrift für Pflanzenkrankheiten" 1906, 

 10). De geslachtsnaam is afgeleid van het Grieksche koriine, 

 omdat de vorm der sporen aan een knods herinnert, en de 

 soortnaam is gegeven ter eere- van prof. Mazé. 



Niet alleen voor de mycologen heeft deze fungus zijne ge- 

 schiedenis, maar ook voor de Engelsche kweekers. Want in de 

 laatste 10 jaren heeft de ziekte, die door haar veroorzaakt wordt, 

 zeer gevaarlijke afmetingen aangenomen voor de cultuur van 

 komkommers in kassen. Giissow deelt mede, dat er in het jaar 

 1902 komkommerkweekers waren, die de schade, welke zij 

 tengevolge van deze ziekte leden, op 1000 pond sterling schatten, 

 terwijl zij, volgens de laatste statistieken, aan sommige kweekers 

 jaarlijks een verlies van 20.000 pond sterling berokkende. Men 

 kan zich uit deze cijfers tevens eene voorstelling maken van 

 de groote schaal, op welke de vervroegde komkommerteelt in 

 Engeland bedreven wordt. De ziekte begint zich daar te ver- 

 toonen korten tijd, nadat men in het vroege voorjaar in de 



