88 



De studie der inwerking van de genoemde oplossingen op 

 de conidiën, zou eene uitgebreide serie van laboratoriumproeven 

 hebben vereischt, waaraan ik, om de reeds meervermelde reden, 

 niet beginnen kon. Daarom heb ik deze oplossingen zoo sterk 

 genomen, dat er zoo goed als geen twijfel aan hunne ver- 

 nietigende werking op de sporen van het bladvuur overbleef. 

 Wütrich 1) heeft de sporen van verschillende fungi (Ptvwzo- 

 spora viticola de By., Phytophtora infcstans de By., C'.aviceps 

 purpiirca Tul. in conidiënvorm, Ustilago Carbo Tul., aecidio- 

 en uredosporen van Piiccinia graminis Pers.) op hunne gevoelig- 

 heid voor verschillende metaalzouten onderzocht. De uredosporen 

 van Puccinia graminis waren het moeilijkst te dooden, maar 

 zij bezweken toch alle onder de inwerking gedurende 15 uur 

 van eene kopersulfaatoplossing ter sterkte van 0,124 pCt. De 

 Corynespora-zo\\\<^\èn hebben , evenals de uredosporen van 

 Puccinia graminis een vrij dikken wand, maar dat zij tegen 

 eene indompeling gedurende 20 uur in eene oplossing van 0,5 

 pCt. kopervitriool bestand zouden zijn, is al zeer onwaarschijn- 

 lijk. Wanneer men dus de betrekkelijk kleine kwantiteiten kom- 

 kommerzaad, die noodig zijn, eerst met eene kleine hoeveelheid 

 van deze oplossing bevochtigt en omwerkt, en er dan eene 

 grootere hoeveelheid opgiet, en hiermede, gedurende 20 uur in 

 een gesloten flesch laat staan, kan men m. i. verzekerd zijn van 

 de afdoende werking van dit middel. Nadat het zaad uit de 

 kopervitriooloplossing is verwijderd, moet het, volgens Kühn's 

 oorspronkelijk voorschrift 2), met kalkmelk worden nagewas- 

 schen, om schadelijke nawerking te voorkomen. Bij de boven- 

 vermelde proef met komkommerzaden heb ik dit gedaan, en 

 ik acht het gewenscht, dat de practicus dit ook doet. Een eet- 

 lepel (gladgestreken) vol wit- of stuifkalk, fijngewreven en 

 aangeroerd eerst met weinig, dan met meer water tot 1 Liter, 

 geeft eene kalkmelk van voldoende sterkte. Nadat men de 

 zaden door uitspreiding op een vel papier heeft laten drogen, 

 zijn zij voor het gebruik gereed. 



De formalinemethode is, zooals reeds werd opgemerkt, vooral 

 in Amerika in gebruik, niet alleen voor granen, maar voor de zaden 

 van tal van andere cuituurgewassen. Men acht zich tegen vele 

 schimmelziekten, die met het zaad kunnen worden overgebracht, 

 door deze behandeling gewaarborgd. Wanneer men dus de 



1) „Zeitschrift für Planzcnkrankheiten". 1892, biz. 16 en 81. 



2) Hoürunj^. „Handbucli der ehemiseliL'n Mittel yegeii Ptia izenkrank- 

 heiten", 1898, biz. 78. 



