104 



bracht, onderscheidt men tegenwoordig, op het voetspoor van 

 Nalepa, drie geslachten : Phytoptiis Dej, Phyllocoptes Nalepa en 

 Cecidophyes Nal. Bij Phyllocoptes is de buikzijde van het 

 dier geheel anders geringd dan de rugzijde; bij de twee andere 

 geslachten zijn rug- en buikzijde in dit opzicht gelijk. Deze 

 twee geslachten onderscheiden zich echter dnardoor van elkaar, 

 dat Phytoptus een wormvormig lichaam heeft, terwijl Cecidophyes 

 een sterk verbreed vóórlichaam en een hoekig gebogen achter- 

 lijf bezit. 



Meestal noemt men de galmijten naar den naam van het 

 gewas, waarop men ze aantreft : Phytoptus Piri, Phytoptus Ribis, 

 Phyllocoptes Azaleae, enz. Maar het is nog volstrekt niet bewezen, 

 dat wat men op deze wijze door aparte soortnamen aanduidt, 

 ook werkelijk als afzonderlijke soorten moet worden beschouwd. 

 Het zou toch zeer goed kunnen zijn, dat dezelfde soort van 

 galmijten op verschillende planten gelijksoortige misvormingen 

 veroorzaakte. Peyritsch heeft eenige proeven genomen, die 

 zulks schijnen te bewijzen. Omgekeerd treft men soms in de 

 zelfde Phytoptus-gal meer dan ééne soort van galmijten aan. 

 Het onderzoek der galmijten zelve ligt nog voor een goed deel 

 braak. Soms komen op ééne en de zelfde plant, ja op hetzelfde 

 orgaan dier ééne plant, verschillende soorten van Phytoptus- 

 gallen voor. Zoo vindt men alleen op de lindebladeren vier 

 verschillende mijtgallen; en het is toch niet aan te nemen, dat 

 dezelfde diersoort op hetzelfde orgaan van dezelfde plant ver- 

 schillende misvormingen zou te weeg brengen. 



De prikkel, die aanleiding geeft tot de galvorming, gaat niet 

 uit van de eieren, welke deze leggen, noch van eene stof, 

 welke zij daarbij zouden afzonderen ; hij wordt door de vol- 

 wassen dieren zelve in 't leven geroepen. Immers deze leggen 

 eerst hunne eieren, wanneer de gal, waarin zij vertoeven, geheel 

 volgroeid is. Van welken aard nu de prikkel is, dien de vol- 

 wassen galmijt uitoefent, is niet bekend. Sommigen veronder- 

 stellen, dat wij hier met een' mechanischen prikkel te doen 

 hebben, uitgeoefend door het aan de plantencellen zuigende 

 dier ; het lijkt mij echter waarschijnlijker, dat hier de inwerking 

 van eene door de galmijten afgezonderde vloeistof in 't spel is. 



Het gebeurt dikwijls dat men in de nog zeer jonge Phytoptus- 

 gallen te vergeefs naar de galmijten zoekt; en eerst later, 

 wanneer midden in den zomer deze gallen zoodanig zijn uit- 

 gegroeid, dat zij den galmijten eene behoorlijke schuilplaats 

 kunnen aanbieden, vindt men deze mikroskopische diertjes er 



