105 



met hunne eieren in aanmerkelijken getale in. Zoo gaat het 

 bijv. met de viltpiekken („Erineum") op de bladeren van den 

 wijnstok en met de pokken der perebladeren. Frank 1) neemt 

 aan, dat in de meeste gevallen de galmijten in den aanvang 

 een' tijd lang over de plantendeelen rondzwerven, en in dien 

 tijd reeds door de prikkels, die zij teweeg brengen, aanleiding 

 geven tot het ontstaan van gallen of andere misvormingen ; 

 terwijl zij eerst later in het seizoen, wanneer de tijd der voort- 

 planting begint te naderen, in de aldus ontstane plantenmis- 

 vormingen eene vaste woonplaats betrekken. 



Ik ben zeer geneigd, mij bij Frank's meening aan te sluiten. 

 En dat vooral ook om de volgende reden. Bij linde, beuk, wijn- 

 stok, enz. vormen zich dikwijls, door de werking van galmijten, 

 viltige plekken aan de benedenoppervlakte der bladeren, be- 

 staande uit eene dichte opeenhooping van haren. Soms nu 

 ziet men juist op die plaatsen, waar zich zoodanige opeenhooping 

 van haren aan de benedenoppervlakte van een blad bevindt, 

 ook aan de bovenoppervlakte van het blad eene zoodanige 

 viltvorming, ofschoon dan meestal van kleinere afmeting. Het 

 blijkt dus dat de galvormende invloed, die van de galmijten 

 uitgaat en die aan den benedenkant van het blad dat vilt ver- 

 oorzaakt, door de bladmassa heen tot naar de andere blad- 

 oppervlakte zich uitstrekt. Immers men kan toch niet aannemen, 

 dat de viltvorming aan de bovenoppervlakte en die aan de 

 benedenoppervlakte van het blad onafhankelijk van elkaar 

 zouden ontstaan door de inwerking van galmijten ; het zou 

 toch geheel onverklaarbaar wezen, dat de diertjes aan de boven- 

 oppervlakte des blads juist weer de zelfde plek van het blad 

 voor het tooneel harer werkzaamheid zouden uitkiezen, als die 

 plaats aan de onderzijde, waar zij zelve of waar hare soorge- 

 nooten werkzaam waren. Wanneer wij nu . — zooals werkelijk 

 het geval is — later in den zomer in de viltpiekken aan de 

 beide zijden van het blad talrijke galmijten en eieren aantreffen, 

 dan moet wel worden aangenomen, dat deze galmijten of hare 

 ouders er eerst later van buiten af zijn ingetrokken. 



Niet alle soorten van galmijten veroorzaken gallen of andere 

 misvormingen van plantendeelen. Enkele soorten leven vrij, en 

 veroorzaken door haar zuigen alleen maar eene samenschrom- 

 peling en een bruin worden van de aangetaste bladeren ; echter 

 is het niet altijd gemakkelijk eene grens te trekken tusschen 



1) Frank, „Die Krankheiten der Pflanzen", 111 (2te Aufl., 1896), bl. 42. 



