lOB 



Vaak gaat Erineum-vorming gepaard met geheel normalen 

 groei van het geheele blad; maar het gebeurt ook dikwijls dat 

 het blad aan de oppervlakte, welke tegengesteld is aan die, waar 

 zich de Erineum-vormingen vertoonen, sterker gaat groeien 

 dan aan den anderen kant. (PI. 111, fig. 3). Dan vertoont het 

 blad daar eene buiging, die ten slotte eene blaasachtige uit- 

 zakking wordt, waarbij dus altijd de haren aan den binnenkant 

 der uitzakking komen te liggen. Dergelijke misvormingen vor- 

 men een' overgang tot de zakgallen. 



Ook het bladmoesweefsel ondergaat op de plaatsen, waar 

 zich de Erineum-vormingen bevinden, verschillende verande- 

 ringen in struktuur, die ik hier niet nader zal bespreken ; alleen 

 wil ik vermelden dat het bladmoes op die plaatsen gewoonlijk 

 armer aan bladgroen wordt. Daardoor, en doordat de sterk met 

 Erineum-vormingen bezette bladeren vaak kleiner blijven dan 

 de normale, kan de assimilatie onder deze misvorming lijden, 

 maar alleen wanneer zij in zeer sterke mate optreedt en wel 

 vooral bij kleine boomen en struiken. 



Als voorbeelden van Erineum-vorming noem ik die bij den 

 appelboom, welke zich soms over de geheele benedenvlakte 

 van het blad uitstrekt (aanvankelijk zijn de Erineum-haren wit, 

 later bruin), — alsmede die van den wijnstok, welke zich tot 

 plaatselijke, eerst witte, later bruinachtige, haarophoopingen 

 bepaalt, waarbij het blad aan den bovenkant eenigszins buil- 

 vormige opzwellingen vertoont. 



2. Zakvormige gallen. 



Vaak vormt het blad op de plaats, waar zich viltharcn 

 bevinden, eene uitbochting (zie boven, ook PI. 111, fig. 3). Wan- 

 neer nu de plaats van het blad, waar zich de uitbochting vormt, 

 klein is, maar de uitbochting zelve eenen aanzienlijken omvang 

 aanneemt, dan spreekt men van eene zakvorniige gal. (PI. 111, 

 fig. 4.) Deze neemt dan vaak eene vrij levendige, soms roode 

 kleur aan, en heeft — al naar de soort van galmijten, die haar 

 veroorzaakt, en al naar de plantensoort, waarop zij gezeten 

 is — eenen bijzonderen vorm ; zij zit doorgaans met eene 

 smalle basis op het blad bevestigd; en aan de oppervlakte 

 van het blad, tegengesteld aan die, waarop de gal gezeten 

 is, bevindt zich eene kleine opening, die meestal nog door 

 Erineum-haren grootendeels afgesloten is, terwijl ook de bin- 

 nenzijde der gal met zulke haren bedekt is. 



Voorbeelden van zakvormige mijtgallen zijn de volgende : 

 op linden, op den bovenkant der bladeren, lange, kegelvormige, 



