112 



draden zich abnormaal vermeerdert en de vruchtbeginselen door 

 kroonbladachtige organen vervangen worden. 



Somwijlen gaat de vergroening of wei de verdubbeling der 

 bloemen gepaard met reductie van de meeldraden of de vrucht- 

 beginselen. 



Wanneer men te doen heeft met door galmijten bewoonde 

 bloemknoppen, waaruit bloemgroepen ontstaan, dan blijven 

 vaak de assen dezer bloemgroepen zeer kort, terwijl tevens de 

 bloemen zelve in meerdere of mindere mate vergroenen. Zoo 

 ziet men soms bij de gewone peen en de pastinaak zeer dicht, 

 tot een soort van kluwen opeengedrongen ophoopingen van 

 bloemen, die ieder voor zich vergroend zijn. 



Verlengt de as van den door galmijten bewoonden knop zich 

 wèl, — zij het dan ook minder sterk dan de as van eenen 

 normalen knop, — dan komen in de oksels der .in overmatig 

 aantal aanwezige knopschubben telkens knoppen tot ontwik- 

 keling. Zoo ziet men dus eene overmatig sterke vertakking; 

 er ontstaat eene zeer sterke ophooping van dichtgedrongen, 

 maar weinig zich verlengende twijgen, welke dan gewoonlijk 

 met sterk misvormde en bovenal klein gebleven bladeren be- 

 dekt zijn. 



Misvormingen van deze soort komen voor o. a. bij populieren, 

 wilgen en esschen. Aangezien de galmijt-misvormingen, welke 

 hier het eerst zullen worden behandeld, tot deze laatstbedoelde 

 groep behooren, kan ik voor nadere beschouwingen naar vol- 

 gende hoofdstukken verwijzen. 



II. PHYTOPTUS=MISyORMINrjEN BIJ WILGEN. 



Reeds verscheiden jaren geleden bezocht ik de begraafplaats 

 te Bingen aan den Rijn, en vond daar eene treurwilg {Salix 

 babylonica), die aan de uiteinden harer twijgen eigenaardige 

 misvormingen vertoonde. 



Sommige twijgen eindigden in ovale lichamen, zooals die op 

 plaat IV zijn voorgesteld. Oppervlakkig gezien, deden zij zich 

 voor als dicht opeenstaande massa's kleine, schubvormige 

 blaadjes, die voor 't meerendeel nog groen waren, hoewel 

 sommige ervan, toen ik ze voor 't eerst zag, reeds eene bruine 

 tint hadden aangenomen. Zij hadden eene lengte van '/■! tot 

 "/' d.M., en deden door hunne zwaarte de twijgen, aan welker 

 uiteinde zij gezeten waren, meer recht naar beneden hangen 

 dan de treurwilgtakken gewoonlijk doen. 



De bedoelde misvormingen bleken bij nader onderzoek te 

 zijn ontstaan uit eenen knop, en dus éénen scheut, nl. dien 



