115 



bladeren dragen; terwijl de lager geplaatste zijtakken óf alle, 

 óf althans voor 't meerendeel door de inwerking van galmijten 

 zijn misvormd. 



Aan deze misvormde twijgen kan men de volgende bijzon- 

 derheden waarnemen, die echter op verre na niet alle in gelijke 

 mate aan ieder dezer twijgen voorkomen : 



lo. de twijg blijft kort, waardoor de daaraan geplaatste 

 bladeren dicht opéén zijn geplaatst; 



2o. de bladeren, die bij een' normalen twijg alleen staan, 

 zijn soms bij tweeën, veelal bij drieën, ingeplant; 



3o. de bladeren zijn kleiner dan die van de normale twijgen ; 

 de rand der bladeren is zeer verdikt, naar onderen of — en wel 

 meestal — naar boven toe omgekruld, kroes en gegolfd, heen 

 en weer gebogen; de kleur van den bladrand is lichtgroen of 

 geelachtig, vaak rood; 



4o. de in de oksels dezer misvormde bladeren staande knoppen 

 komen soms dadelijk weer tot ontwikkeling; zij groeien uit 

 tot bebladerde twijgen, waardoor groote ophoopingen van 

 bladeren worden gevormd. 



PI. VII geeft in 't midden een normaal blad van den ratel- 

 populier, en daarom heen een zevental bladeren van misvormde 

 twijgen, kenbaar aan hunnen dik opgezwollen en omgekrulden 

 rand. In 't algemeen vertoonen zij de bedoelde misvorming het 

 meest aan hun vóóreinde, terwijl de rand van de basis van 't 

 blad gewoonlijk vrij wel normaal is. Eene uitzondering maakt 

 het blad, afgebeeld in den rechter bovenhoek van Plaat VII. 



Op Plaat VI zijn de bovenste zijtakken normaal uitgegroeid, 

 met normalen bladstand en met normaal uitgegroeide bladeren. 

 De benedenste zijtakken hebben zich ontwikkeld uit knoppen, 

 welke in sterke mate door galmijten geïnfecteerd waren : die aan 

 den rechterkant zijn zeer kort gebleven, zoodat de daaraan 

 bevestigde kleine, kroesrandige, bladeren dicht opeengedrongen 

 zijn; die aan den linkerkant zijn eenigszins meer in de lengte 

 gegroeid, vooral naar den top der twijg toe, waar de bladeren 

 dan ook het verst uiteen staan, en hoewel kleiner dan normale 

 bladeren, toch in hunnen vorm nog niet zooveel van deze 

 afwijken. Vooral naar 't uiteinde van deze twijgen toe, dus 

 waar de bladeren niet zoo bijzonder dicht opeen staan, is 

 duidelijk te zien dat sommige van hen bij drieën bijeen op 

 den twijg zijn ingeplant. 



Ik wil nog even doen opmerken, dat waar twee, of vaker 

 drie, bladeren bij elkaar zitten, somwijlen deze bladeren met hunne 

 bladstelen aan elkaar zijn verbonden. Soms zitten deze blad- 



