120 



KORTE MEDEDEELINGEN. 



3. De St. Jans-ziekte der erwtenplant en het schimmel- 

 geslacht Fusarium. 



Aan het Keizerlijk Biologisch instituut voor land- en bosch- 

 bouw te Dahlem bij Berlijn zijn onderzoekingen in gang over 

 de door zwammen van het geslacht Fusarium teweeggebrachte 

 plantenziekten (Dr. O. Appel und Dr. G. Schikorra. Arb. a. d. Kais. 

 Biol.Anst, Bd. V, Heft 4). 



Sedert de St. Jansziekte der erwteplant voor het eerst in het 

 jaarverslag van Prof. Ritzema Bos over 1902 werd vermeld, 

 en als oorzaak daarvan eene Fusarium-soort werd aangegeven, 

 is het woord Fusarium niet meer uit diens jaarverslagen ver- 

 dwenen. Bedoelde kwaal, die in de laatste jaren in Zeeland en 

 Groningen steeds meer van zich doet spreken, is oorzaak, dat 

 de erwtenplanten op bepaalde plekken van het veld nagenoeg 

 alle geel worden en afsterven. De ziekte vertoont zich meestal 

 omstreeks St. Jan, vandaar haar naam. De zieke plekken blijven 

 jaren lang besmet, ook al teelt men er geen erwten, en zij 

 breiden zich gestadig uit, als men tenminste de kuituur van 

 dit gewas niet voor langen tijd staakt. 



Uit de genoemde jaarverslagen is tevens bekend, dat eene 

 soortgelijke „stengelvoetziekte" de paardeboonen aantast. Ook 

 van deze kwaal werd een Fusarium als oorzaak gevonden, die 

 zich van de eerstbedoelde soort ternauwernood laat onder- 

 scheiden. Fusariën zijn bovendien aangetroffen in dergelijke 

 ziektegevallen bij tal van andere planten; in Dahlem in verschil- 

 lende Leguminosen: lupinesoorten, soja, witte klaver, espar- 

 cette, seradelle, Lathyrus sativus en vogelwikke, verder in tarwe, 

 rogge, gerst en in de aardappelplant ; in ons land o.a. in „brandig" 

 vlas (jaarverslag over 1903), in haver (j.v. o. 1904), tarwe (j.v.o. 

 1905) en kruisbessen (j.v.o. 1907); in Amerika (j.v.o. 1903) in 

 brandig vlas, in katoen, meloen en „cowpea" {Vigna Catiang.) 



In Dahlem is men bij de onderzoekingen over de beteekenis 

 van Fusariën voor den landbouw begonnen met de Legumi- 

 nosen, en de resultaten, die men tot nog toe verkreeg, hebben 

 voor de praktijk reeds eenig belang. Het is gebleken, dat de 

 schimmel, die de St. Jans-ziekte der erwtenplant veroorzaakt, 

 ongeveer overal verbreid is en door haar vermigen om cel- 



