121 



lulose te verteren, zich bijzonder thuis gevoelt, niet alleen op 

 levende, maar ook op afgestorven deelen van de plant. Op 

 de Leguminosenstoppelen en op afgevallen peulen en zaden zijn 

 deze en de* verwante Fusariën in den herfst in groote hoeveel- 

 heid te vinden. Zij overwinteren daar, en in het voorjaar maken 

 zij voor hunne vermenigvuldiging gebruik van 't uitgezaaide, 

 niet of slecht kiemende zaad. Bovendien kunnen met zaaizaad 

 van slechte kwaliteit nog meer kiemen van den fungus op het 

 land worden gebracht. Want ofschoon alleen nog maar bij 

 Lupinus angustifoliüs infectie van de peul is waargenomen, 

 zullen, naar analogie van dit geval, ook de andere Leguminosen- 

 zaden den parasiet wel eens in hunne weefsels herbergen. 

 Ook zullen toevalligerwijze op het zaad terechtgekomen sporen 

 met dit zaad weer op het land geraken, en kan de zwam met 

 den zaadhandel heinde en ver verspreid worden. Niet alle 

 erwtenplanten, en niet altijd worden de erwtenplanten op een 

 besmet terrein aangetast, zelfs niet wanneer de grond wemelt 

 van Fusariumsporen. Als het zaad van goede kwaliteit en de 

 weersgesteldheid gunstig is, dan groeien de kiemplanten er 

 wel doorheen. Maar kiemplanten, die achterblijven in groei, 

 vallen aan de ziekte ten prooi. 



Het gevaar is echter ook na een gunstig verloop van de 

 kieming nog niet geweken. Wanneer de planten op nog 

 vrij jeugdigen leeftijd eene periode van droogte doormaken, en 

 er komt dan plotseling warm en vochtig weer, dan barst de 

 schors op vele plaatsen open en kan de schimmel de vaatbundels 

 bereiken, welke haar een goede gelegenheid tot krachtige ont- 

 wikkeling verschaffen. Deze infectie aan den wortelhals heeft 

 gewoonlijk eerst in 't eind van Mei of in Juni plaats, soms 

 ook eerst zoo laat, dat de planten weinig nadeel meer van de 

 ziekte ondervinden. 



De andere Leguminosen worden op dergelijke wijze besmet. 

 Het kiemende klaverzaad wordt wegens zijne kleinheid gewoonlijk 

 zeer snel gedood, maar van de veel grootere boonen (Vicia 

 Faba) kan een zaadlob gedeeltelijk zijn aangetast, en na eene 

 vrij voorspoedige kieming ziet de schimmel eerst veel later 

 kans in de vaatbundels binnen te dringen. Tegen eene latere 

 aantasting van den v/ortelhals verdedigen Vicia Faba en Lupinus 

 angustifoliüs zich dikwijls door wondkurkvorming rondom den 

 besmettingshaard, en de ziekte breekt dan te laat uit om nog 

 merkbare schade teweeg te brengen. 



Ofschoon uit de St. Jans-zieke erwtenplanten steeds alleen ééne 

 bepaalde soort, n.1. Fusarium vasinfectum Atk. geïsoleerd werd, 



