122 



toch is in Dahlem gebleken, dat ooi< de uit andere Leguminosen 

 en de uit aardappels opgekweetcte Fusariën de erwtenplant, 

 zoowel aan den stengel als aan het zaad, kunnen infecteeren. — 



In verband hiermede herinner ik er aan, dat proeven in 

 Amerika genomen en in onze jaarverslagen (over 1902 en 1903) 

 besproken, er op wijzen, dat de Fusariën, die de ziekten van 

 meloen, katoen en „Cowpea" veroorzaken, wèl morphologisch 

 identiek zijn en tot de soort Fiisariiim vasinfectum behooren, 

 maar dat toch ieder van hen als parasiet op zijn eigen voedsterplant 

 is aangewezen. Men neemt dan ook aan, dat van deze soort 

 tegenwoordig vier verschillende „physiologische rassen" be- 

 staan, waarvan er een leeft op katoen, een op „cowpea", een 

 op meloen en een op erwten. De Fusariën, die bij de andere 

 bovengenoemde ziekten eene rol spelen, worden tot andere 

 soorten gebracht, omdat zij morphologisch geringe verschil- 

 punten met vasinfectum opleveren. Infectieproeven, in ons land 

 genomen (zie jaarverslagen over 1903 en 1904) hebben tot 

 het voorloopig resultaat geleid, dat de Fusariën van vlas en 

 van erwten elkaar niet als ziekteoorzaak kunnen vervangen. 



Terwijl aan het Instituut te Dahlem de klassificatie der 

 pathogene Fusariën naar hunne morphologische en physiolo- 

 gische eigenschappen nog lang niet ten einde is gebracht, zijn 

 uit de voorloopige resultaten van het onderzoek naar de sten- 

 gelvoetziekten der Leguminosen de volgende raadgevingen 

 voor de bestrijding van de St. Jans-ziekte af te leiden : 



1. Men vermijde het gebruik van slecht kiemend en ziek 

 zaaizaad. 



2. Men zorge, dat de bodem zich in uitstekende conditie 

 bevindt, en gebruike geen gronden, die in 't voorjaar lang 

 nat en koud blijven. 



3. Ontdekt men voor 't eerst een', nog eng beperkten ziekte- 

 haard op het veld, dan verwijdere en verbrande men de 

 aangetaste planten, waar 't mogelijk is. 



4. Men verwijdere en verbrande de stoppelen direct na den 

 oogst. 



5. Bij de vruchtwisseling lette men er op, dat Leguminosen 

 niet te spoedig op Leguminosen volgen, en ook niet op 

 aardappelen, vooral niet, wanneer van de aardappelen vele 

 weg zijn gebleven of een slecht gewas hebben geleverd, 

 en wanneer dan, na onderzoek aan het Instituut voor 

 Fhytopathologie, is gebleken, dat zij den grond verrijkt 

 moeten hebben met Fusariumkiemen. 



