123 



Over vatbaarheid der verschillende erwtensoorten voor de 

 ziekte zijn nog geene gegevens verzameld. 



Ten slotte verwijs ik naar het jaarverslag van professor 

 Ritzema Bos over 1906, waarin wordt meegedeeld, dat 

 toen herhaaldelijk Ascochyta Pisi Lib. werd gevonden in planten, 

 die de verschijnselen der St. Jans-ziekte vertoonden, terwijl bij 

 bewaren in vochtige omgeving eerst later de sporehoopjes van 

 Fiisariiim zich aan de oppervlakte van den stengel vertoonden 



Trouwens, dat Ascochyta Pisi eene ziekte kan te voorschijn 

 roepen, die op 't oog met de St. Jans-ziekte overeenkomt, zal aan 

 den lezer van het uiterst belangrijke artikel van den Heer 

 W. W Schipper in den derden jaargang van dit tijdschrift 

 (blz. 38) bekend zijn. Ascochyta Pisi is zeer dikwijls inwen- 

 dig in de zaden aanwezig en over de wijze, waarop de zwam 

 daar gekomen is, laat de schrijver zich aldus uit: „Zit Ascochyta 

 in een erwt, die nog kracht genoeg heeft, om een plant te 

 leveren, dan groeit zij hierin op, door den stengel en diens 

 vertakkingen heen, tot in de bladeren en de peulen, waar zij 

 in de zaden dringt en zich hier nestelt om van daar uit later 

 weder een nieuwen kringloop aan te vangen." De te Dahlem 

 waargenomen infectie der peulen van Lupinus angustifolius had 

 meestal van buiten af door de huid van den vruchtwand plaats, 

 ofschoon de schimmel in sommige gevalle^ ook van uit den 

 wortelhals, door den geheelen stengel heen, in de peul scheen 

 te zijn gekomen. 



Uit het onderzoek van den Heer Schipper blijkt van hoe- 

 veel gewicht het is, door een kiemproef na te gaan of zich 

 uit het zaad gezonde, schimmelvrije plantjes ontwikkelen. 

 Bovendien geeft Schipper voor de praktijk nog deze aanwijzing : 

 „In het verwijderen van de ontsierde, besmette peulen ligt 

 ongetwijfeld mede een middel, om deze lastige schimmel te 

 bestrijden." 



Q. 



