JJiligÉ 



*entissinia cura Caroli Halmii, viri artis criticae peritissimi, nova libelli 

 Minucii emendandi rationis fundamenta iacta esse omnes, qui huic scriptori 

 operam dederunt, uno ore consentant. Neque post eum libello praestantissimo 

 et aureo quem vocavit studium defuit virorum et ingenio et doctrina excellen- 

 tium. Quorum opera ut depravationis vestigia, quae frequentissima ibi inve- 

 niuntur, optime illustrata esse multumque luminis singulis locis allatum, ita per- 

 pauca certa et indubitata ad depravationem sanandam prolata, quisquis edi- 

 tiones post Halmianam emissas accuratius iuspexerit, facile concedet. Cum 

 illa anno 1867 in lucem prodisset, magoam coniecturarum copiam cum viris 

 doctis communicarunt Usexee Dombaetüs Maehlyus (N. Jabrbb. 1869, p. 393 

 sqq.), inter quos Dombartus, vir de Minucio optime meritus, novam editionem 

 curandam suscepit eamque versione germanica instructam a. 1881 emisit. In 

 hac editione recensionem Halmianam exceptis nonnullis locis, ubi aut suas aut 

 aliorum coniecturas recepit, secutus est summam omnino adhibens cautionem, 

 ne a scriptura unici codicis nimis recedere videretur. Postero anno Minucium 

 edidit Cornellisenus, qui liberiore iudicio utens nova quaedam probabilia ille 

 quidem et fortasse ad veram emendationem pertinentia attulit, sed in gravio- 

 ribus corruptelis sanandis parum processit, cum aut in priorum coniecturis 

 minime plerisque ne dicam omnibus probatis acquiesceret aut ipse emendato- 

 ris officio non ita féliciter fungeretur. Quid autem de Baehrensio, recentissimo 

 Minucii editore. dicam? Multa sagaciter perspexit, nonnulla féliciter invenit, 

 sed vereor ne vir doctissimus in plurimis correctionum suarum nimis audax fue- 

 rit. Sic factum est ut iam valere non desierint verba Halmii in praef. p. VI 

 haec dicentis: 'Sed quamquam multi loci corrupti priorum ingeniis certo cor- 

 recti sunt, larga tarnen emendandi copia et nobis relicta erat et post nostram 

 amicorumque curam posteris relinquetur'. At dixerit quispiam rem se aliter 

 babere non posse, quippe cum tota orationis Minucii emendandae ratio unius 

 codicis testimonio iunitatur : ex codice Parisino num. 1661 (ap. Halmium lit- 

 tera P designato) Bruxellensem descriptum eamque ob causam nullius momenti 

 esse, editio autem princeps anni 1543 quin ex illo fluxerit vix posse dubitari: 



