180 C ar o lu s Synnerberg 



ideo leviores corruptelas amovendas, graviores in medio relinquendas esse, cum 

 in his numquam fieri possit, ut quod ab omnibus probetur coniectura assequa- 

 mur. Quae quamvis quodam modo vera esse concedam, operae tarnen pretium 

 videri existimaverim in originem et naturam corruptelarum, quibus maxime de- 

 formatus est codex noster, diligentius inquirere et, si quid lucri nobis hac via 

 redundare possit, experiri. Perspicuum enim mihi videtur graviores codicis 

 corruptelas trium imprimis generum esse, quae quidem in traiectionibus, lacunis, 

 compendiis prave intellectis posita sunt. Quibus in generibus nonnulla ex iis 

 quae temptavimus diu retenta nunc iudicio virorum doctorum permittere de- 

 crevimus, qui, num inde fructum capiat libellus Minucii, spero fore ut bénévole 

 iudicent. Traiectionis exempla iam alii deprehenderunt, velut in 18, 10 (ubi 

 vid. ed. Halm.), et Baehrensius transponendi medela sane abusus est ; lacu- 

 nae sie ortae, ut librarius similitudine proximorum, aut antecedentium aut in- 

 sequentium, vocabulorum deeeptus unum aut plura vocabula omitteret, pluribus 

 locis satis probabiliter expletae sunt (vid. ed. Dombart. 6, 2; 11, 7; 18, 4, 

 6; 23, 12; 24, 3, al.); corruptelam, quae est 20, 3, quam exempli causa 

 nomino, ex compendio prave intellecto ortam esse vidit Cornellisenus, qui pro 

 etiam alia 'etiam animalia' legendum esse statuit (vel potius, ut vult Baeh- 

 rensius, 'et animalia'), ac plura eiusdem generis mihi repperisse videor. Ubi- 

 cumque verba transposui vel lacunas explere conatus sum, raro aliud quidquam in 

 scriptura codicis mutavi, nisi quod iam antea aliis quoque suspectum videba- 

 tur, unum alterumve etiam immerito suspectum temereque mutatum esse ostendi. 

 Neque vero desunt interpolationes, sed rarae sunt, frequentiores tarnen quam 

 adhuc viri docti putarunt; nee tantum, quantum ceterae corruptelae, detrimen- 

 tum orationi attulerunt et semper fere se ipsae arguunt. De singulis quibus- 

 dam vocabulis emendandis, quae mendose scripta esse ante me alii viderunt, sen- 

 tentiam ab illorum diversam nonnumquam proferre ausus sum. 



Cum haec scriberem, praeter editiones et commentationes supra nomina- 

 tas ad manum habebam editiones Ouzelii a. 1672, Davisii a. 1707, Lindneri 

 a. 1773, Oehleri (1847), commentationes Sauppii (Gött. gel. Anz. 1867, p. 

 1992 sqq.), Faberi (de M. Minucio Feiice comm. Nordhausiae 1872), Kocmi 

 (Rhein. Mus. 1873, p. 615 sqq.), Klüssmanni (Piniol. 1876, p. 206 sqq.), 

 Roereni (Minuciana II, Briloni 1877). 



In locis, de quibus disputavimus, exscribendis, recensionem Halmianam 

 secuti sumus. 



