182 C ar o lu s Synnerberg 



tas; 25, 10: nisi forte apucï istos maior castitas virginum aut religio sanctior 

 sacerdotum, cum paene in pluribus virginibus — — sit incestum vindica- 

 tum; 27, 1: dum — — (daemones) oracula efficiunt, falsis pluribus invo- 

 luta, qui duo posteriores loci sine iusta causa, si quid iudico, coniecturis sunt 

 vexati. Quibus in locis comparativum plures idem significare ac 'maxima pars' 

 vel 'plerique' satis perspicue apparet. Sed eos nihil ad comparativum amabi- 

 liws tamquam pro superlativo positum defendendum valere quis non videt? 

 Nam loquendi usus, qui in numéro incerto vel ordine, velut prior pro pri- 

 mus (cf. Ott, Neue Jahrbb. 1874, p. 798), designando non obscurus videba- 

 tur, in quolibet adiectivo, neque contextu verborum neque ullo vocabulo ad- 

 iecto iustum gradum indicante, profecto non sine summa ambiguitate adbiberi 

 potuit. Atque rarissime quidem, ut videtur, si omnino umquam, sie adhibitus 

 est. Neque vero praetermittendum est quod monet Woelfflinus (Latein. 

 Comparation, p. 68), hanc graduum permutationem frequentius in formis ano- 

 malis quam in analogis inveniri, cum autem in bis inveniatur, id semper fere 

 alio quodam enuntiati vocabulo indicari. Sic legitur apud Lactant. inst. div. 

 I, 21 quae maxime est aetas parentibus dulcior. Quae cum ita sint, non pos- 

 sum non suspicari verba illa suo loco mota et sie transponenda esse : — libe- 

 ris et adhuc annis innocentibus et, quod est in liberis amabilius, adhuc dimi- 

 diata verba temptantibus. Eandem fere sententiam efficere voluit Baehrensius 

 vocabulo annis sie traiecto : ' — liberis (et quod est in liberis amabilius annis) 

 adhuc innocentibus et adhuc' e. q. s. 



3, 3. Ibi harenas extimas, velut sterneret ambulacro, perfundens lenis 

 unda tendebat, et ut semper mare etiam positis flatibus inquietum est, etsi non 

 canis spumosisque fluetibus exibat ad terram, tarnen crispis tortuosisque ibidem 

 erroribus delectati perquam sumus, cum in ipso aequoris limine plantas tin- 

 gueremus, quod vicissim nunc adpulsum nostris pedibus adluderet fluetus, nunc 

 relabens ac vestigia retrahens in sese resorberet. Hie primum offendit voca- 

 bulum tendebat, quod Ursinus in c tundebat\ a Baehrensio reeeptum, Usener 

 in 'radebat' mutari voluit. Ac facile profecto intellegitur undam neque cum 

 Heumanno (vid ed. Lindner. p. 10) dici posse 'tendere in terra velut exercitum 

 in campo', quippe quae mobilitate sua designetur oporteat, neque cum Lind- 

 nero 'extendere arenas', ut 'tendere' vi sua nihil a 'sternendi' vocabulo 

 differre statuatur. Praeterea de Hendendi' vocabuli significatione activa idem 

 valet atque de 'tundendi' et 'radendi' vocabulis ; quodeumque de iis proba- 

 rimus, unum obiectum arenas ad tria verba: sterneret — perfundens — tende- 

 bat (tundebat, radebat) referatur necesse erit, quae durissima loquendi ratio 



