Observationes criticae in Minimum 183 



ab elegantia Minucii alienissima est. Hanc ob causam legendum esse credo 

 et pro ambulacro 'ambulacrum', ut dicitur 'sternere viaui', sim., et pro ten- 

 debat 'tumebat', quod verbum optime conspirât cum sequenti torosis, ut in 

 P ex tororisis correctum legitur, post P. Danielem (ap. Wower.) a plerisque 

 editoribus in 'tortuosis' mutatum. Sed haec vocabula leniter tumescentis 

 undae imaginem, id quod hoc loco exspectes, bene exprimunt. In enuntiatis 

 proxime sequentibus omnia perturbata inepteque inter se conexa nemo non 

 concedet; minime enim, ut monet Baehrensius, qui secluso tarnen pro exibat 

 'exit' scribendum esse censet, credere licet Minucium dicere voluisse ambu- 

 lantes amicos, si mare tempestatibus commotum fuisset, maiorem capturos 

 fuisse voluptatem. Neque vero alia huic loco, ut nunc est, sententia subici 

 potest. Mihi quidem persuasum est verba exibat ad terrant ibi non suo loco 

 posita et in fine post erroribus reponenda esse. Traiectio, qualis in codice inve- 

 nitur, facile sic explicatur, ut librarium vocabuli 'unda' oblitum 'mare' pro sub- 

 iecto verbi 'exibat' habuisse putemus. Priorem igitur partem loci supra allati hoc 

 modo restitutam volo : Ibiharenas extimas, velut sterneret ambulacrum,perfundens 

 Unis unda t um ébat et, ut semper mare etiam positis flatibus inquietum est, 

 etsi non canis spumosisque fluctibus, tarnen crispis torosisque ibidem erroribus 

 exibat ad t er ram. Sic nihil causae est, cur in vocabulo ibidem, ab Oeh- 

 lero in c itidem', ab Usenero in 'identidem' mutato, quod posterius probant 

 Dombartus Cornellisenus Baehrensius, offendamus. In sequentibus autem flucttts 

 propter praecedens adpulsum, pro quo 'adpulsus' scribi vult Baehrensius, glos- 

 sematis speciem aperte prae se ferre contendere ausim. Baehrensio enim (praef. 

 p. XVIII) assentiendum est latine non dici 'aequor pedibus adludit fiuctus'. 

 Nee magis recte se habet extremum illud in sese resorberet, pro quo c in sese 

 resorberet u r' scribendum est, sicuti legitur 5, 8 in semet omnia revolvim- 

 tur. Posterior loci, de quo nunc quaestio fuit, pars lenissima medela adhibita 

 tota ex sese apta verborum comprehensio, ut iam voluit Heumannus (vid. 

 Lindner. p. 10), distincte et numerose sie exsistit: Delectati perquam sumus, 

 cum in ipso aequoris limine plantas tingueremus, quod vicissim nunc adpulsum 

 nostris pedibus adluderet, nunc relabens ac vestigia retrahens in sese resorbe- 

 ret ur. 



4, 4. Itaque progrediar ulterius: de toto et integro mihi cum Octavio 

 res est. Si placet, ut ipsius seetae liomo cum eo disputem, iam profecto in- 

 telleget facilius esse in contubernalibus disputare quam conserere sapientiam. 

 Hie in P manu prima scriptum est toto integro, ubi manus seeunda interpo- 

 suit et, quod in c ut' mutavit Baehrensius. Halmius c toto et integro' in tex- 



