190 Caboltjs Syn n ERBERG 



fieri non potest quin cum Heumanno dubii haereamus. Ealsae enim opinionis 

 ansam offert, quasi Caecilius in medio reliquerit, utrum corporum mole et Curtii 

 et equi an ipsius facinoris honestate factum sit ut specus compleretur (Dom- 

 bartus sie vertit : 'der durch die Körpermasse oder durch seine sittliche Grösse 

 den tiefen Erdriss ausglich'). Sed non est, cur sie Caecilium veritatem pro- 

 digii infringere voluisse atque per ironiam quodam modo locutum esse credamus ; 

 nihil plus consilio, quo duetus res illas prodigiosas exposuisse videtur, répug- 

 nât. Consideranti tarnen mihi Caecilium non tam prodigiorum ipsorum quam 

 pietatis et curae, quam in rebxis, quae prodigia haberentur, observandis pro- 

 curandisque ostenderit populus Romanus, defensorem exsistere, in lectione co- 

 dicis vel mole vel honore acquiescendum videtur. Verum pro equitis scriben- 

 dum esse conicio 'equitatus', quod -vocabulum in ea significatione aeeipio, 

 quam habet ap. Plin. h. n. XXVIII 15, 61, h. e. equitationis; ipsa enim actio, qua 

 Curtius se devoveret, qualis fuerit, indicare debuit Caecilius, et sie ei plus 

 ponderis additur. 'Equitatus molem' idem significare puto atque molem pugnae 

 ap. Liv. XXVI 6, 9, ut fiât 'equitatus magno apparatu factus'. Livius enim VII, 6, 5 

 narrat Curtium equo deinde quam poterat maxime exomato insidentem armatum 

 se in specum immisisse, atque ex eodem loco, cum sie pergit: donaque ac fruges 

 super eum a multitudine virorum ac mulierum congestas, vocabulum 'honore' 

 explicandum esse arbitror (cf. adnot. Halmii). Verba 'qui equitatus sui vel 

 mole vel honore hiatum profundae voraginis coaequavit' quamquam nescio quid 

 insoliti habent, tarnen et ab usu loquendi latino et a sententia stare possunt, 

 quod de Bursiani coniectura, ut ceteras non commémorera, 'qui equi et sui vel 

 mole vel honore', saltem quod ad sententiam attinet, dici non potest. Nee 

 multum a scriptura codicis différant. Sed cave ne ea proprio sensu interpre- 

 teris; Caecilius re, ut memoriae prodita erat, exposita haec fere dicere voluisse 

 putandus est: testis et Curtius, qui vel magno apparatu, quo equitavit, vel 

 honore, qui ei ob hanc rem tributus est, effecit ut procurato prodigio omnes 

 metu liberarentur. Quemadmodum ceteris exemplis, quae eodem capite ad- 

 fert, sie hoc quoque probare voluit, maiores, cum omnia rite pieque peragerent, 

 'vel ut remuneraretur divina indulgentia vel ut averteretur imminens ira aut 

 i am tumens et saeviens placaretur' non temere fecisse: nam pietate sua illos 

 sibi favorem opemque deorum conciliasse, contra sacris contemptis diis impie- 

 tatis poenas dédisse (cf. 26, 1 lam enim venio ad illa auspicia et auguria 

 JRomana, quae summo labore collecta testatus es et paenitenter omissa et ob- 

 servata féliciter). 



Deinde sie pergit 7, 4: Fréquentais etiam quam volebamus deorum prae- 

 sentiam contempta auspicia contestata sunt. Sic Allia nomen infaustum, sie 



