Observationes criticae m Minuciutn 195 



quam dicere voluit. Itaque restituenda est, si aliquo modo fieri potest, enun- 

 tiatio consecutiva, quae non sine summa probabilitatis specie loco nostro vindi- 

 cabitur, si pro fimdaretur reposuerimus 'retundatur'. Causa, cur factum 

 sit ut haec verba a librario confunderentur, facile explicatur, si putamus in 

 archetypo exaratum fuisse 'tundatur' vocula c re' supra lineam scripta; nec quis- 

 quam, opinor, negabit facile fieri potuisse ut librarius aliquis, si falso legisset 

 'fundatur', errorem c re' voculae alieno loco inserendae committeret. Quemad- 

 modum 39, 1 quod malevolos isdem Ulis quibus armantar philos ophorum telis 

 retudisset, sic hoc quoque loco primariam significationem agnoscimus, dum 'in- 

 tendendi' et 'retundendi' notiones inter se opponuntur. In proximis verbis in Na- 

 tali meo versutiam nolo, non credo a viris doctis nostrae aetatis, cum ea de- 

 pravata esse uno prope consensu iudicarent, variae emendandi viae temptatae 

 sunt. Klussmannus 'statuere' post 'versutiam' addito sic emendare conatus 

 est: c — versutiam statuere nolo; nam, credo, procul est — '; eum sequitur 

 Cornellisenus, in eo tantum dissentiens, quod 'suspicari' supplevit; Usener con- 

 iecit Volens non credo', Baehrensius ' — nolo noscere: credo, — '. Equidem 

 si verbum quodpiam addi necessarium ducerem, 'arg u ère versutiam' mallem, 

 sed usum loquendi Minucii diligentius consideranti mihi aliquid supplere su- 

 pervacaneum esse persuasi. Nonnullis locis ab eo verbum 'nolle' aut 'velle' ab- 

 solute quodam modo vel ita usurpatur, ut 'esse' audiatur necesse sit. Huius 

 rei exempla sunt: 7, 6 deos — , quos impie per diem negamus, nolumus, eie- 

 ramus; 23, 13 tune postremo deus est, cum homo illum voluit et dedicavit; 

 24, 4 cum si eunucîws Deus v eilet, posset proer eure. Atque etiam 19, 7 

 Speusippum vim animaient, qua omnia regantur, Deum nosse 'voluisse' scri- 

 bendum esse censeo (cf. 10, 5; 18, 11; Baehrensius coniecit 'posuisse'). 

 Sequentia vocabula non credo quamquam ferri possunt, tarnen satius duxerim 

 in c nec credo' lenissima correctione mutare. — Totum igitur locum, ut emen- 

 dationes a me propositas in uno conspectu ponam, sie emendatum volo : 

 Nec dissimulabo prineipio ita Natalis mei errantem, vagam, lubricam nulasse 

 sententiam, ut sit nobis ambigendum, utrum studio et ratione turbata sit 

 an vacillaverit per errorem. Nam interim deos credere, interim se delibe- 

 rare variavit, ut propositionis incerto certior responsionis nostrae intentio 

 retundatur. Sed in Natali meo versutiam nolo, nec credo: procul est ab 

 eins simplicitate subtilis urbanitas. 



16, 4. Nulluni itaque mir acutum est, si Caecilius identidem in contrariis 

 ac repugnantibus iactetur, aestuet, fluchietur. Quod ne fiât ulterius, convincam 

 et redarguam. Quamvis sint diversa quae dicta sunt, una veritate confirmata 



