Observationes criticae in Minucium 201 



tur Plato : partes orbis nunc inundare dicit, nunc alternis viribus ardescere, 

 e. q. s. Sic locum misère depravatum edidit Halmius, qui in initio lectionem 

 codicis retinuit depravationis signo ante difficile apposito, verum in adnotatio- 

 nibus dicit fieri posse ut, cum verba 11, 1 respiciantur, 'dirui illum' suspice- 

 ris, verisimilius tarnen sibi videri quaedam intercidisse ; Dombartus prius aut 

 transposuit et suam ipsius coniecturam 'diffidere' pro difficile reiciens quod 

 proposuerat Eoerenus (Minuciana II p. 4) 'aut difficile aut non credere' re- 

 cepit. In quo animadvertendum est, si quis quid difficile i. e. invitus credat, 

 eum credere tamen et non erroris sed pertinaciae insimulationem mereri. 

 Maehlyus coniecit 'ut inprovisum ignem cadere credere difficile, i ta non 

 credere vulgaris erroris est', Baehrensius vero 'aut improvisum ignem cadere 

 aut déficiente aqua'. Praeterea commemoraudae sunt coniecturae lac. Grono- 

 vii pro difficile 'dissilire' legi iubentis, ex qua fecit Faber (p. 43) 'dissilire 

 illum' (se. mundum), et Oehleri 'dissici illo' (se. igné mundum), formam disi- 

 ciendi verbi satis insolitam, quae ap. Prise. XIV 53 (Hertz) nominatur, in eius- 

 dem vocabuli locum substituentis. Certatim igitur viri docti hune locum 

 emendare studuerunt idque non prospère, ni fallimur, fecerunt. Aliquid eiusdem 

 generis amplius addere velle irritum inceptum forsitan videatur, sed quod pro- 

 ponere mihi in animo est cum nec deteriorem reddat sententiam quam aliorum 

 conatus, fortasse etiam meliorem, nec scripturae ratione prohibeatur, id palam 

 proferre non dubito. Ne multus videar, ex mea opinione reponendum est 'dif- 

 fundi de caelo', quod in difficile conflari potuisse nemo. credo, negabit. 

 Ad quam coniecturam stabiliendam multum valent verba Caelum quoque initio 

 sententiae paulo post sequentis summa cum vi posita. Nam si de incendio 

 mundi iam dictum fuit ignem de caelo aut cadere aut diffundi, orationem ap- 

 tissime sic continuari : 'Caelum quoque — in vim ignis abiturum' perspicuum 

 est. Sed ad cetera pergo. In P legitur ita ut coepisse desinere, in editione 

 principe ita ut coepisset, desinere? Halmius coniecturam Dombarti 'ita ut coe- 

 pit, si desierit' recepit, adnotavit tamen se malle 'ita ut coepisse, desinere, et si 

 desierit'; illa a Cornelliseno et Baehrensio probatur, parum tamen ad codicis 

 scripturam accommodata nimisque ad arbitrium facta; difficile enim est 

 explicare, quomodo futurum fuerit ut 'desierit' in desinere abiret, cum in 

 altero vocabulo ne illa quidem sit cum altero litterarum ductuum simili- 

 tudo, qua vel neglegentissimus librarius decipi potuerit. Nec magis verisimile 

 est 'desierit' in desinere corrigendi studio mutatum esse. Hoc igitur retinen- 

 dum est atque verbum quoddam, ex quo penderet, intercidisse putandum, quod 

 verbum mihi sic repperisse videor, ut post ita ut coepisse 'idem (se. caelum) 



26 



