202 Carolus Stnnbrbeeg 



si coeperit' omissa esse statuam. Sed ne sic quidem orania se recte ha- 

 bent; etiam in sequentibus fontium dulcis aqua maria nutrire corruptelam la- 

 tere apertum est. In editione principe ad sententiam satis apte sic legitur : 

 fontium dulci aqua marisve nutriri, in vim ignis abiturum, h. e. caelum — 

 nutriri et aliquando in vim ignis abiturum, ut interpretatus est Lindnerus. 

 Baehrensius pro maria c astra' (vel 5 aera') coniecit. Verum notum est quae Mi- 

 nucius hic scripsit maximam partem e libris Ciceronis de natura deorum im- 

 primisque II 46, 118 fluxisse. Sed alii quoque loci eiusdem operis Cicero- 

 niani hue referendi sunt, ut II 15, 40 ; 33, 83 ; 36, 91 ; III 14, 37, quorum in po- 

 stremo haec leguntur : Quid enim ? non eisdem vobis placet omnem ignem pastus 

 indigere nec permanere ullo modo posse, nisi alatur ; all autem soient, lunani, re- 

 liqua astra aquis, alia dulcibus, alia marinis? Ex hoc loco auxilium ad vera 

 Minucii verba restituenda petendum est: scripsit, ni fällor, 'fontium dulcis aqua 

 au t marina nutrire'. In fine loci supra allati Halmius ante loquitur lacunae 

 signum posuit, Vahlenus 'similiter loquitur Plato' coniecit, alii aliter. Sed 

 luce clarius est post antecedentia illa eadem ipsa sententia est 5 et in e an dem 

 sententiam' a librario omissa esse (cf. 21, 2 in eandem sententiam et Per- 

 saeus philosophatur). — Ut nunc quod supra proposui uno loco comprehen- 

 dam, initium capitis 34 sic emendandum est: Ceterum de incendio mundi aut 

 inprovisum ignem cadere aut diffundi de caelo non credere vulgaris erro- 

 ris est. Qids enim sapientium dubitat, quis ignorât omnia quae orta sunt 

 occidere, quae facta sunt interire ? Caelum quoque cum omnibus quae caelo 

 continentur, ita ut coepisse, idem si coeperit desinere fontium dulcis aqua 

 aut marina nutrire, in vim ignis abiturum, Stoicis constans opinio est, quod 

 consumto timoré mundus hic omnis ignescat. Et Epicureis de elementorum 

 conflagratione et mundi ruina eadem ipsa sententia est et in eandem sen- 

 tentiam loquitur Plato: partes orbis mine inundari dicit e. q. s. Mendum 

 apertissimum inundare iam Wopkensius correxit. 



34, 10 (9). Ceterum quis tam stultus aut brutus est, ut audeat repugnare, 

 hominem a Deo, ut primum potuisse fingi, ita posse denuo reforma/ri? nihil 

 esse post obitum, et ante ortum nihil fuisse? sicut de nihilo nasci licuit, ita 

 de nihilo licere reparari? Porr o difficilius est, id quod non sit incipere, quam 

 id quod fuerit iterare. Hic singulas sententias maie inter se cohaerere quis 

 non videt? Primum verba nihil esse post obitum et ante ortum nihil fuisse 

 minime quid de hac re senserit Minucius exprimunt, etiam si de corpore solo 

 dicta esse putentur (vid. adnot. Lindneri) ; ideo Heumannus, quem secutus est 



