392 



risiis cum essem, annotaveram, sed ipsos Codices nescio quo modo oblitus sum inspicere ; 

 neque tarnen, quin Ignatius hanc quoque vitam (nondum typis expressam) scripserit, est 

 cur dubitemus. 



Vitam Tarasii, quae adhuc nisi ex versione Gentiani Herueti latina non erat nota, 

 ex codice Parisino 1452 ego exscriptam, codicis Vindobonensis historici graeci III lectio- 

 nibus in comparationem adliibitis, graece nunc primum edam, ab Hennanno Usenero ami- 

 cissime monitus. Neque id me paenituit. Nam etiamsi Ignatius, propter nimium fidei 

 quam amplectebatur iconodulicae studium, illorum tempornm non plane sinceram expressit 

 imaginem, virtutesque Tarasii, animi ardore atque corrupto eloquentiae genere inductus, 

 nimis exaggeravit, ut tota videatur futtilis eius oratio, tarnen cum iis rebus, quas narrat, 

 ipse quodam modo interesset, eae suis potius ex verbis quam ex versione mala et quae 

 non ubique intellegatur cognosci debent; neque sermo Ignatii, qui optimae aetatis 

 litteris multum incubuerit, qualis eius aetate apud doctiores litterarum antiquarum fuerit 

 cultus enucleanti neglegendus et abiciendus est. 



Si Tarasii vitam cum vita Nicephori comparaveris, eadem via et ratione Ignatium 

 et hie et illic egisse, nonnumquam etiam certa quaedam eademque artis praeeepta se- 

 cutum, facile inteileges; in Tarasii tarnen vita multa apparent signa, quibus eum ibi 

 magis tumido et inani dicendi genere quam in vita Nicephori usum esse demonstres, 

 totamque non ea sollertia qua hanc composuisse, unde confirmatur quod Müller (pag. 

 14) opinatus est vitam Tarasii multis annis esse conscriptam ante vitam Nicephori. Illam 

 enim quod Müller monachum Ignatium post mortem Tarasii (a. 806), hanc post mortem 

 Nicephori (a. 828 vel 829), iam diaconum factum, scripsisse dicit, plane ei astipulor. 



Vitae Tarasii editioni indices addidi nominum propriorum et graecitatis, breviterque 

 de nonnullis rebus grammaticis exposui. Qua in re conficienda quod haud pauci libri 

 mihi defucrunt doleo. 



De codieibus et versione latina vitae Tarasii. 



Codex Parisinus 1452 (= P) est membranaceus in folio, 227 foliorum scriptorum, 

 paginae sunt binarum columnarum, columnae 33 versuum; scriptus est exeunte deeimo 

 vel ineunte undeeimo saeculo ; t adscriptum hie illic, sine constantia, usurpatum est; dis- 

 crimina vocabulorum solis oculis saepe non apparent; apices accentuum et spirituum di- 

 ligenter positi sunt; compendia syllabarum, non multae, nisi in exitibus versuum fere 

 non usurpantur; nonnullis locis littera in columnam extraeta maiore forma, nonnum- 

 quam rubro, depieta est, ex gr. Tija, sv Csßslat. — Codex compluribus locis scissus, 

 resartus est; sed cum cartulae agglutinatae saepius denuo sublatae sint, inde factum 

 est, ut textus iis locis obscuraretur vel deleretur; nonnullis aliis locis umore est deletus. 

 Itaque in hoc codice textus multis vocabulis est lacunosus. Quas lacunas in apparatu 

 critico nominatim afferre supervacaneum duxi, cum altero codice textus, de cuius veri- 

 tate dubitari non posset, praebebatur. — Codex, de quo agitur, vitas Februarii mensis a 

 Symeone Metaphrasta collectas vel compositas complectitur ; initium et exitus codicis 

 deest. — Vita Tarasii, ab Ignatio conscripta, continetur foliis 201 a columna laeva — 

 223 a columna laeva. 



