De quibusdam sermonis Ignatii proprietatibus. 



Cum in textu vitae Tarasii constituendo sermonem, qui codicibus praeberetur, in 

 nonnullis rebus, maxime in usu modorum particulaque av adhibita aut omissa, a vul- 

 gari usu admodum diiferre brevi animadvertissem, ne lectiones codicum, quas in his 

 rebus facile corrumpi posse quis est qui ncget, inconsulte emendarem, exemplis et ex 

 vita Tarasii et ex vita Nicephori collectis collatisque de bis rebus ducebam esse iudican- 

 dum. Sed cum in codicibus, quibus atticorum scriptorum textus nobis traditus est, 

 eiusdem aetatis atque codices vitarum Tarasii et Nicephori, verus modorum usus pluri- 

 mis locis sit servatus, differentiam inconstantiamque, quae appareat in vitis de quibus 

 agitur, non aliunde quam ex ipsius Ignatii scriptoris sermone explicandam putavi. Haec 

 ab atticorum usu differentia maxime in eo cernitur, quod modus optativus inulto la- 

 tius apud Ignatium quam apud illos patet, quod in simili re saepe fit transitus ex 

 alio modo in alium, quod particula av saepe omittitur, ubi ab atticis ponitur, quod 

 futuri temporis optativus admodum saepe usurpatur. 



Quam quam apud alios eiusdem atque etiam multo pri o ris aetatis scriptores haec 

 eadem aut rarius aut saepius inveniri partim cognovi uotumque est l ), partim verisimile 

 puto, nunc in Ignatii sermone me continebo. Quare unde usus mutatio et inconstantia 

 exstiterit, hoc tempore non certo dixerim, sed id multum videtur valuisse, quod, cum 

 propter pronuntiationem mutatam, maxime propter itacismum, multae optativi et 

 coniunctivi formae in loquendo discerni non possent — ex. gr. Xvjj, Ivoi — plurimae 

 ex analogia facile intellegi coeptae sunt optativi formae, quippe cum optativus multas 

 formas haberet saepe usurpatas — ut lvoi/ni, Ivoisv, Xvasis. Xvtisiav — quae satis ab 

 aliis modis differrent, cum coniunctivi formae pronuntiatae saepe cum indicativi formis 

 confunderentur. Fortasse ex hoc optativi usu tam late patenti causa eius quoque rei est 

 quaerenda, cur particula av saepius omissa sit. Quamquam neque in hoc neque in illo 



') Mullachii librum Gramm, der griech. Vulgärsprache, Berlin 1856, non habui. J. G. 

 Brambs in dissert. „De auctoritate tragoediae christianae, quae inscribi solet Xqiozô; siàaxwv, 

 Eichstadii 1883, paucis paginis (54—62) multa de byzantinae aetatis graecitate quae eoguitione sunt 

 digna comprehendit. H. Usener in editionc „Sophronii de praesentatione domini sermonis" (Bon- 

 nae 1889), amicissime mihi missa, haud paucas de sermone Sophronii conscripsit observationes, unde 

 video Sophronium (qui imp. Heraclii erat aetate) in usu futuri temporis atque optativi modi etiam 

 longius quam Tarasium ab antiquo usu aberrasse. 



