Moysi Expositio 7 



truni, (ivvTc.^ig ()rrr«j\«« (9, 1); dictiones :roXvihjitoi „velut ericiiis^', cuius 

 quas commémorât Moyses variae significationes ail graecum f;((r()s' partim viden- 

 tnr redire (9, 2). 



' ?Vf(>«().Tn)r>y'L,' (10, 1) magis ex verbo quam ex Hieronymi senteutia Moyses 

 explicat. Seiiuuntur i^i'pfo's' «V« rijg ^vçaç, «(î;r('fo), vntg^ vniQMinl'Çici {MSn{åc<). 

 Leucaspis (10, 1); idXovv ôiïïXovv TQiJtXoi~v nTQccnXovv ntrranXovv tÊ,(inXovr 

 tJiTonXovv oy.TccnXovv tvrtanXovv ôtx<x:TXovv nomina, adverbia in ng, ut ùyrXbiç 

 (h:TXr~)g et cetera (11); mîr/jQ „ex « OTfç^jTtyjô, id est privative, et 'ùn«ir^«i^\ 

 (loTtçfg „quod minime stent"; mnfQiônog nomen deminutivum, n(dg jtuiài- 

 67.0g „id est puer puellus", -^ovQog xovglözog (12), o^eXôg (12); <f(»fî^oj „vel 

 Aideo vel loquor" (nonne: suadeo vel loquor?), (pçâôig, (pQaßriJQ, cpQc'iöTfjg, 

 iieracpgadT-^Q, imccipQnörijg^ TJieopJirastns, Euphrastus (13), nc(Qc(cpQc<6T)'jg „qui 

 minus bene transfert" (14); -mTjXov y.ôitua (cfr 24), Trtcioöog (15, 1), f/oi-o'- 

 /mXoi ôUoiXoi TçixnXoi etc. (15, 2), votu'j ßovy.oXtxi'j (15, 3), y.ônTtiv (cfr 18 et 

 24), rir'fii'én' divido separo {15, o); Xtytiv (cfr SU), jtqÔ^ jTQoXiyttr, A(>';'()i,^ (cfr 20) 

 :TQocpoQiy.üg et tvaiâ^irog, iv ôiax^tofi (16, 1), prologns ejnlogiis (16, 2). 



Post (pccyoXoiâoQoi, (f«ytii\ XotôoQiiv (17, 1) habet comedens senecias, in 

 qua pra va lectione maie, quod ipse fere sentit, haeret Moyses, de senum 

 increpationibus cogitans, ubi mandiicantes sannas scripsit Hieronymus (17, 2). 

 Praeterea adferuntur irtiny.o:tri, ntQÎ „circum vel con vel inter" (IS); y.QvnTc,^ 

 vel y.Qv^m (cfr 23), xpi'a-Toî' "/pi'nrr/ (19); trv{ioXo-jna „veriloquium" — antiqua 

 et nota illa explicatio — Irvtiog^ trviioXôyog, ephippia, t.-r/, r;rjr()g etc. (20, 1); 

 koliiog „de graeco verbo quod est hoiiia^a" (20, 2); n«6Tlyifj, ßxit'og xal nçï- 

 yog, quae qua ratione apud Hieronymum et in Susannae historia dicantur non 

 docet Moyses (21); aiôy.oifôoog „orbifer", âîôy.og, dnîzo.Tor/y'pto;', (ftQoi 

 „latinum simul et graecum verbum" (cfr 26), (fdidcfôoog, tG}6q>ôçog „auro- 

 rifer" (22); apocryplms^) [2Z); commaticus y.oni] (24); övyiQovog, ßvv {civ 2Ç>), 

 yoôvog, iQoviy.cd annalia, 'tTog, ivucvTÔg „quod in se ipsum revolvitur — nota 

 et vêtus etymologia — (25); 'ûym „graecum verbum pariter et latinum" (cfr 22), 

 actio vel actus dyayii] vel «|tç, ßvvcie.tg^ (h'aywy/j cum dvâ „reductio", cum /éroj 

 „elatio" (26); niausolea (27); jtoXhv, „inde jtoXitu'hv" et :toXithk, „inde 

 :i6Xig", :roXiTifjg, aintjroXmjg concivis; „de hoc verbo" interpolare {„interpolet 

 id est interveniet" falso, 28); tQt:nir, TQoni], tropaeum „de versis hostibus, non 

 captis vel omnino superatis, trimnphns autem de victis et captis" (29, cfr 12). 



') Ex nostrorum codicum falsa scriptura crivo vel crino partim fortasso explicari potest quod 

 apocri/pJins a criHs derivaliatiir medin aevo, ut ali loannc de Balhis in Sunima cathol. ad apo- 

 cnjphiis. 



I 



