DODO-SrUDIKN. 21 



den Dodo van Ö.vvERV-Britsch-Mnscuiii , 1(3... 



den Dodo van Gysber'I' dk Hokdhi'okti'.k, licrlijn, 1638? tig. 9, 



den Dodo van van dkn Brokcke, l()4(i, 



den Dodo van dk Rondt, 165N, 



den Dodo van NiEuiioi', 1CS2. 



\in aangezien de liangeude vleugel uitsluitend voorkomt liij Do(U)'s, 

 die hizonder vet 'MJii, zoo moeten wij wc^l aaniiemi'n, dal deze \et- 

 vorming hinderlijk of verlammend werkte op de spieren, die den 

 vleugel ophouden. Merkwaardig is daarom de Dodo-tiguiir in I Iknnike'.s 

 artikel, 1 !) 1 2, waar de vogel in den overgang van mager naar vet 

 verkeert, en de vleugel ook in half-hangendeii stand afgebeeld is. 



I\'. Dr. VORM EN i)K wTANi) VAN DEN STAART. Jlet Spreekt vaii 

 zelf, dat de staart (hica- bedoel ik de s taa r t v ('e re ii) allerk-i 

 \i)rmen kan veiiooneu naar gelang de \(igel iii den toestand van 

 rui \crkeert (lig. .")), of goed in de vi'ei'en zit (tig. 2 en 3), een 

 manlijk individu (tig. S, 1), tl) is, of i'en wijije is (fig. 2, 3, 4(1). 



.Ulerzonderlingst varieert dv. plaats van den staart. Om bij onze 

 tiguren voorloopig te i)lijven: tig. 2 vertomit hem aan lii-l eind 

 \an wat men ,,rom|)" zon noemen. In lig. ■") bevindt zich de staart 

 niet aan het einde \aii den romp; e\cumin bij de Dodo's van 

 VAN Nk.cis (Hg. I), van Di: Hri.i (Hg. (i) en van den ('ode.x (fig. '/). 



Zoodra wij et'hter Hg. S besehoiiwen, die den Dodo \an \ an 

 DK \'i'',.NM'. \()orstelt, beginnen wij het hoofd te sehudilen en vragen: 

 hoe nu, draagt hij ilen staart op zijn rug? die staart is lemninste 

 nog al hoog geplaatst'. ' 



Dat is echter nog niets, \ei'geleken liij de xoorstiïllingen van den 

 Dodo, door onze sehihlers nagelaten; liet toppunt W(n-dt l)ereikt 

 op de schilderij \an Koei.andt 8avfi;> te Heilijn. alwaar destaart 

 zich midden o|i den rug bevindt, bijna e\en ver van lu't achter- 

 hoofd af, als de dikte van iWw hals! (Hg. 4U). 



Welke afbeelding is nu goed? \\ elke geeft de natuur weer? 

 Tk geloof alle. en verklaar de velschillen in den stand vanden 

 staart, als het gevolg van deii v e r v e 1 1 i n gsg r a a d van 

 li(^t alxlomcn. Hoe meer vet zich daar tusschen de dai-nu'U op- 

 hoopt, misschien ook wel onder de huid, snbeiitaan, de.>tcin(^er 

 treedt het abdomen propvormig . z;\kv<irniig onder den staart te 

 voorschijn, dezen (ik bedoel nu de s I aa r t vv e r vc 1 s, niet de 

 veercui), naar boven duwend, daarna vertikaal plaat.-end, ten slotte 

 kopwaarts oudniigend. Iels (hagelijks — hoewel niet door vet- 

 vorniing — vindt men bij velschillende individuen van het ras 

 ,,pauvvstaart-(luif", en geschiedt willekeurig bij pronkende pauwen 

 eii kalkoenen. 



