22 A. C. OUDEMAN8. 



Hij dcii Dodo van Clusiüs (tig. 5) is liet duidelijk, dat de aais 

 zicli aan het einde van den romp bevindt. Zoo'n ronip-])unt is, dank 

 zij de tot een penseel saanigerichte circnnianaalveertjes, ook zeer 

 duidelijk te zien bij den Dodo van SAVEiiv-Rritsch-Museuni en liij 

 de tiguren van Blumenbach 1799, Thomv.son 1S29 en Brandt 1847. 



RoTHSCHiLD 1907 zegt in zijn „pAplanation of Plate 24": 

 ,,'riu' tail, liowever, appeui-s to have been curled over the back 

 in lii'e, according to most authors." Met ,,tail" bedoelt hij „staart- 

 veeren". Daarom zou het beter geweest zijn, indien hij gi^sehreven 

 had: ,,to have been pi a eed on the back" ot' wel „direeted 

 over the back", aangezien men bij het lezen der woorden: curled 

 over the back" geneigd is te verstaan, dat de staartv e e r e n naar 

 voren, kopwaarts, omgebogen- wai'en, wat op geen enkele afbeel- 

 ding te zien is. 



V. Sexi'eki.e vekschii^len'. Er zijn nog andere opvallende ver- 

 schillen in den staart op te merken. Hij eenige afbeeldingen staat 

 hij als een dod van veeren geïsoleerd , zoo bij de Dodo's van Vere 

 (tig. 2), van SAVEiiY-Berlijn (fig. 40), van SAVERV-Pomraersfelden, 

 van SAVEKY-Britsch-Museum, van Nieühof, van Florence (fig. 3). 



Bij anderen loopen de staartveeren naar beneden geleidelijk over in 

 een rijken dos van onderstaartdekveereu en circumanaalveeren, welke 

 als ecu slap kwastje naar beneden hangen (,,like en ('liiiKi: Iteard", 

 IIkkbeiu' 1638). Zoo bij de Dodo's vati Van de Venne (tig. 8), 

 van DE HoNDECOETER (fig. 9) vau SAVKKV-den Haag, van Saveky- 

 Weenen (fig. 41) en van de Bondï. 



In overeenstemming met dergelijke verschillen bij den Witten 

 Dodo (zie p. 85) meen ik in de laatst beschreven vormen 

 manlijke Dodo's te moeten herkennen. Merkwaardig is het, 

 dat deze allen tevens licht getint zijn in tegenstelling van 

 de mannetjes van den Witten Dodo, die doidscrder zijn dan de 

 wijfjes. 



Dan zijn derhalve de buitengewoon vette individuen, bij wie 

 ,,de neers bijna langs d'Aerde sleept", wijfjes; in tegenstelling 

 met de mannetjes dragen zij slechts een geïsoleerd en dod 

 van staartveeren, zijn niet in het bezit van opvalleml ge- 

 vormde onderstaartdek- en circumanaalveeren; ook zijn zij allen 

 d o n k e r g e t i n t e individuen. 



Evenals bij den Witten Dodo en bij den Solitaire mogen wij 

 wel aannemen, dat de mannetjes veel grooter waren dan de wijfjes. 

 Ik ken slechts éene passage, die op zeer groote individuen wijst: 

 ,,tani grandes ut geminos cygnos aequant" (zóó groot, dat zij twee 

 zwanen gelijk zijn; De Brij 1601, 4. Pars, p. 105). 



