28 A. o. OUDEMANS. 



hocl't liet altijd den indruk gemaakt, dat de Dodu een busch- 

 vogei was. Zieliier mijne gronden. 



1®. In geen der Journalen is ooit sprake van een strand; 

 wel worden de drie Maskarenen-Eilanden ongeveer aldus beschreven : ■ 

 in de verte ziet men alles groen en de heerlijkste bloeniengeuren 

 verspreiden zich kilometers ver in zee; van nabij ziet men de rot.s- 

 aclitige kusten met branding en in het midden een bergachtig 

 terrein. Wol wordt van rivier-oevers gesproken, waar aal, baars 

 en schild padeieren overvloedig gevonden werden ; ter phiatse wordt 

 echter de Dodo niet genoemd. 



2®. In het Journal van van Neck's reis wordt het eihind als 

 boschrijk geschilderd met de kostbaarste houtsoorten , vol duiven 

 en papagaaien; er wordt verhaald, dat eenige schepelingen ver- 

 kenningstochten maakten, gewapend met kompassen, om den weg 

 terug te vinden, en terugkwamen met ,,acht ofte negen groote ende 

 seer veel cleyne Voghels, die sy met der handt ghegrepen hadden". 

 Dus in die bosschen ! 



;i". In het Journaal van van dkh. Haagkn's reis lezen wij : 

 ,,aten anders niet dan Schilt-padden , Dodaersen, Dnyven, Tortel- 

 duwen, grauwe l'appegaj'en, ende dierghelijke, die alle daglie in 

 't l)0sch met de handt gingen grijpen" (1640, 11, p. 8S). 



4*'. Ook in de figuur van VVkst-Zankn (tig. lü) speelt de 

 tragedie van den massamoord zich in een bosch af (1048). 



De idee, dat de Dodo een strandi>ewoner was, is blijkl)aar hier- 

 door out.staan, dat onze schilders hem meestal aan het water, ja 

 zelfs in h(^t water staande afluicldden. Kn dat zij dtit deden, komt 

 blijkbaar weder daarvan, dat de Dodo, die niet k(jn vliegen, 

 door de be'zitters ook n i (^ t in een kooi gehouden werd, maar 

 bij andere vrij losloopende siervogels: eenden, ganzen, steltloo|)ers, 

 enz., die men kortwiekte, of leewiekte, losgelaten werd. — Ikng 

 voor, of afkecrig van wa.ter was de Dodo zeker niet: geboren en 

 getogen op een rotsai-htig boschaithtig eiland was hij aan veel 

 water-zien gewend en bovendien weten Avij van ('olniiib'nldc', waartoe 

 de Dodo behoort, dat zij veel drinken, gaarne baden en zelfs zich 

 somtijds niet ontzien, evenals MecMiwen o|) het water uit te rusten. 



D. Een soort-kwestie. 



Wanneer ik de drie afbeeldingen van den schedel, door Brandt 



1847 gegeven, nauwkeiu-ig vergelijk niet die, welke door Melvillk 



1848 gepubliceerd zijn, dan zie ik zulke enorme verschillen (ik 

 noem ze niet, want ik bim geen osteoloog), dat ik daaruit meen 

 te moeten afleiden, dat de afbeeldingen van Brandt niet geheel 



