80 A. C. OUDKMANS. 



kleuren mededeelt, mogen wij zonder gewetensbezwaren aannemen, 

 dat ook hij Witte Dodo's zag. 



Dau komt Ie Sieur Du Bois 1674 aan de beurt. Hij zegt, dat 

 er verscheidene vogels op Mascarenhas voorkomen: 1. SolUaires: 

 ces oiseaux sont nommés ainsi, parce qu'ils vont toujours seuls. lis 

 soilt gros comme une grosse Oye, et ont Ie plumage .blanc, noir a 

 rcxtrémité des ailes et de la queue. A la queue il y a des plnmes 

 approchantes celles de rAutruche, ils ont Ie col long, et Ie bec 

 fait comme celui des Bécasses, niais plus gros, les jambes et pieds 

 comme poulets d'Iude. Cet oiseau se prend a ia course, ne volant 

 que bien peu." Hij bezocht Ma.scarenhas in 1609. 



Het is mogelijk, dat Ie Siêur Dl' Bois de Solitaires van Rodriguez 

 reeds bij naam kende; immers reeds Herbert vermeldt lü34, dat 

 er op Rodriguez vogels leefden, die hij Dodo noemde. Maar wij 

 behoeven het niet aan te nemen, ofschoon de beschrijving van 

 Do Bois in vele opzichten gelijkt op die van Leguat 1707. Deze 

 zegt van de Solitaires van Rodi-ignez : 



„l'espèce. . . a la quelle on a donné Ie nom de SolUaires, parce 

 qn'on les voit rarcment en troupes qnoi cpi'il y en ait beaucoup. 

 ... .les pieds de co(| d'lnde, & Ie bec aussi, mais un peu plus crochu. 

 ... .Ils sont plus haut montez que les coqs d'lnde, & ont Ie cou droit, 

 un peu plus long, a proportion, que ne I'h cet oiseau quand il 

 leve la tête . ... Ils ne volent ])oint, lenrs ailes sont trop petites, pour 

 soutenir Ie ])oids de leur corps. Il ne s'en servent que pour se 

 battre, & pour faire Ie moulinet, quand ils venlent s'appeller Tun 

 l'autre." 



Beide soorten van „Solitaires" staan dus dikw ijls eenzaam, onge- 

 paard, niet in troepen; beiden hebben een opvallend langen hals 

 en pooten, die aan die van den kalkoen doen denken; beiden 

 gebruiken de vleugels! De eene om vluchtend snelheid aan haar 

 gang bij te zetten, de andere om te slaan, te ratelen en in het 

 rond te draaien. 



Ik neem eenvoudig aan, dat de Witte Dodo, indien hij zich 

 in de magere periode bevond (zie p. 19 en 20, èn p. SO), al 

 de eigenschappen van den S(jlitaire vertoonde en dezelfde ge- 

 woonten had. Bij de behandeling van den gewonen Dodo heb ik 

 er herhaalde malen op kunnen wijzen, hoe enorm verschillend 

 houding en gedrag van deze soort zijn in de beide zoo uiteen 

 wijkende levensperioden. 



Maar wat in het geheel niet klopt met de gekleurde afbeel- 

 dingen, dat zijn de zwarte einden aan vleugels en staart, en de 

 „bec fait comme celui des Bécas.ses, mais ])lus gros." — Wat moeten 



