86 .A. C. OUDEMANS. 



te zien; de stuurpeniieii zijn langer, stijver, gelijken in bouw meei' 

 op die van fazanten {Phusianus, Thaumalea , Eupbcamuis); geen up- 

 valleiid gevonnde onderstaartdek- of circuinanaalveereii. 



Maar, zooals de <ƒ cf en de ? ? hier beschreven zijn, bevin- 

 den zij zich in hun prachtkleed, vermoedelijk, evenals de Solitaire, 

 van Maart tot September. Wij moeten wel aannemen, dat 

 die enorme snavelhaak en die zonderlinge uitgroeiingen van den 

 achterrand der hoornschcede dei' mannetjes zich slechts gedurende 

 den paartijd ontwikkelden, om daarna weer te verdwijnen. [Ook 

 liet cT van den papagaaiduiker {Fratercula arctica L.) vertoont in 

 zijn l)ionsttijd liooger en rooder snavel, dan buiten zijn bruiloft- 

 periode-, daarna schilfert de buitenste laag en valt geheel af.] — Ook 

 moeten wij aannemen, dat de roodbruine kleuren aan kop, hals en 

 voorrug na den paartijd verdwenen, zeer waarschijnlijk door phago- 

 cyten (eetcellen) verorberd en in het darmkanaal ontlast werden, 

 zoodat de vogel dan weer van September tot Maart in zijn 

 gewoon pakje prijkt, ,,zeer licht geel'' (Libach) of ,,de couleur 

 changeante qui tire sui- Ie jaune (('arré). — Verder zijn de vol- 

 gende kenmerken aan den bronsttijd toe' te schrijven: de rijke 

 vedertooi der partes posteriores bij beide sexen (tig. 13 tot 24); 

 de prachtige goudgele lancetvormige vleugelveeren der beide sexen 

 (tig. 13 tot 24); de hangende vleugel en de vette vorm (tig. 1.'3 

 t,ot 24). — Daartegenover staat, dat buiten den bronsttijd 

 de vrije randen der hoornscheede der t(" c/ verdwenen (tig. 26). 

 zoo ook de prachtige staartpluiin (Dodo van Goeimare, zie noot 

 p. 88, en fig. 27); de goudglans der slagpennen en hun lancet- 

 vorm; de kleur ervan is tlians grauw (zie p. 90), de vorm ervan 

 wel wat lang en stijf, maar door het afvallen van het slappe eindt* 

 niet sla|), en de richting ervan horizontaal (Dodo van Goei.mauk 

 />ie noot p. 88, en tig. 27); de vorm van het heele dier stoer (tig. 27). 



Evenals bij den gewonen Dodo, meenik ook hier op 1 ee f t ij d- 

 verschillen te kunnen wijzen. Vergelijk den zeer korten snavel 

 van den Dodo van Salomon Savkrv (fig. 13 tot 20) met den veel 

 langeren van de Dodo's van Saktlkven en van Goeimare, (tig. 25 

 en 26). — De kortsnavelige Dodo's zijn natuurlijk jonge, de 

 liingsnavelige veel oudere individuen, evenals bij den gewonen 

 Dodo. -— Bij de 5 afgebeelde S? (iig. 21 tot 24 en 27) zie ik 

 geen verschillen, dan die, welke ik zelf ,, gezocht" zou vinden. 



K. De „cucullus" of „kap". 



Bij de iJodü's \an Holsteyn en bij den Dodo 1 van VViTiioi-is 

 ziet de omtrek van het naakte gezicht er geheel ander? uit, dan 



