20 
zenbloemen gelegd. Uit die eitjes komen heel kleine rupsjes, 
die eenigen tijd in den bloembodem leven. Deze rupsjes moeten 
niet verward worden met de larven van de frambozenkevertjes 
(Byturus tomentosus en B. fumatus), welke in de vrucht leven 
van zaden en vruchtvleesch en meestentijds met het plukken 
mee geoogst worden, wanneer ze de vrucht nog niet verlaten 
hebben om te verpoppen. De rupsjes van de Lampronia doen 
geen schade aan de vruchten, ze leven in den bloembodem. 
Wanneer de vruchten geplukt worden, blijven ze dus achter, 
want de bloembodem wordt niet mee geplukt. 
De rupsjes eten vóór den winter, dus gedurende de periode, 
dat ze in den bloembodem leven, niet voldoende voor haar 
geheele ontwikkeling. Ze doorleven twee perioden, waarin ze 
voedsel gebruiken: de eerste, die ze in den bloembodem door- 
brengen, en de tweede, waarin ín het voorjaar de schade aange- 
richt wordt door ’t vernielen van knoppen en kleine scheutjes. 
Wanneer ze lang genoeg in den bloembodem geleefd hebben, 
verlaten ze dezen door langs de stengels naar beneden te 
kruipen of door zich aan een spinseldraadje te laten afzakken. 
Het grootste aantal van deze rupsjes tracht den grond te 
bereiken om een plaatsje te zoeken om te overwinteren. Dat 
overwinteringsplaatsje zoeken ze aan den voet van een fram- 
bozenpol. De rupsjes kruipen in den grond, zoeken een beschut 
plaatsje tegen een frambozen stengel, eenige centimeters beneden 
de oppervlakte van den bodem. Ze overwinteren in een klein, 
zeer taai spinseltje, dat aan den frambozenstengel vastge- 
maakt is. 
Wanneer de winter voorbij is en er komt weer een beetje 
leven in de planten, dan verlaten de rupsjes hare overwinte- 
ringsplaatsen en kruipen tegen de stengels van de frambozen 
op met de bedoeling, om een knop op te zoeken. Dan begint 
de schade te komen, die deze diertjes aanrichten. Wanneer 
zoo’n „roode worm” bij een hem passenden knop aangeland 
